امام حسین (ع) به ما احتیاج دارند یا ما به ایشان؟

دسته: فرهنگی، هنری، مذهبی , مقالات
۱۶ دیدگاه
چهارشنبه - ۱۵ آبان ۱۳۹۲

2222-80x80

سال قبل شب تاسوعا براي عزاداري به يكي از مجالس روضه وارد شدم.  مداحي كه قبل از سخنران اصلي مجلس مشغول مداحي بود حرفهاي زيادي داشت وبا شور وشوق از حضرت ابوالفضل العباس(ع)ميگفت واينكه چطور آقامبارزه ميكردند .چه قدرتي داشتند وچطورسواركار حريف را با يك ضربت شمشير همراه با مركبش به دونيم تقسيم ميكردندودر بعضي مواقع باسر شمشير سواركار حريف را به هوا پرتاب كرده وسپس اورادر هوا به دونيمه تقسيم ميكردند وچه  توانابودند در كشتن .

نميدانم چرا بعضيها فكر ميكنند بايد كمك كنند تا حضرت بزرگ جلوه كند يا به هروسيله اي كه شده بايد اشك  مردم را جاري كنند .چرا ماقبول نميكنيم كه  واقعه كربلا خود بزرگ است وامام حسين وآقا ابوالفضل العباس (ع) نيازي به من وما ندارند.خودآقاي عالمند وبي نياز از من وما.

البته من كارشناس مسائل مذهبي نيستم و از بزرگان اين فن معذرت خواهي ميكنم اما نظرم را ميگويم  تا از نظرات شما بزرگواران مطلع شوم  شايد هم اشتباه ميكنم خواهشا شما راهنمائيم كنيد

وقتي ميبينم رهبرم  براي بازگويي واقعه عاشورا  مقتل خواني ميكنند .روضه حضرت عباس (ع)را درتاسوعاي سال 1379 فراموش نكرده ام .به نظر شما ايشان نميتوانند مثل بعضي از آقايان برداشت خودشان را از مقتل .كه مطمئنا بهترين برداشت وكاملترين آن خواهدبود براي مردم بازگو كنند؟چرا ايشان اينقدر اصرار دارند تا از تحريف  عاشورا وقيام  حضرت جلوگيري كنند .مقتل خواني ايشان براي من وامثالهم است تا تفسير به راي نكنيم .مگر امام حسين (ع) نياز به من ومادارند كه از ايشان وقيامشان بگوئيم وبي جهت صحنه سازي كنيم وبخواهيم  ايشان را بزرگ جلوه دهيم.ميدانيم كه چنين نيست  فقط ما به ايشان وفلسفه قيامشان محتاجيم تا بدانيم كه چطور زندگي كنيم وچطور بميريم و براي هرچيز كوچكي تن به ذلت ندهيم .

اگر شيعيان فقط به يك جمله از امام بسنده ميكردند كه فرمودند ((اگر دين نداريد لااقل آزاد مرد باشيد ))بخداقسم زندگيمان عوض  ميشد .ديدمان به دنيا و زندگي دنيا عوض ميشد اصلا انسان ديگري ميشديم.

ماطبق يك سنت قديمي بجاي عزاداري  ياد گرفته ايم وسيله درست كنيم و باآن سعي در فهماندن عاشورابه مردم را داريم. اگربجاي اينهمه وسيله كه اين چند شب  وقت ميگذاريم وآماده ميكنيم  لااقل اين چند شب وقت ميگذاشتيم واماممان را بهتر ميشناختيم  وبا فلسفه قيام وعلتهاي آن آشنا ميشديم  .اگر بجاي آوردن اينهمه وسائل روي خيابان در گوشه اي واقعا عزاداري ميكرديم بهترنبود؟.چه كسي ميداند چرا امام اهلبيت خود را به صحراي كربلا آوردند.اگرايشان ميخواستند قيام كنند با ياران مي آمدند.نه با اهل بيتشان .مطمئنا هدف امام بالاتراز يك قيام بود وبه فكر همان زمان نبودند ايشان هدفشان دوره هاي بعد از خودشان بود . ما بوديم.

بقول دكترشريعتي امام درآخرين لحظات فرياد ميزنند (هل من ناصر ينصرني)آيا كسي نيست تا مرا ياري كند..اين سئوال از تاريخ فرداي بشريست .اين پرسش از آينده است.از ما.امام ميدانستند كسي نيست تا ياريشان كند راه ايشان مشخص بود. شهادت .فريادشان براي من وماست تاحسيني شويم  مطمئنا حسين (ع) آن ضعيفي نبود كه بايد براي او گريست .آموزگار بزرگ شهادت اكنون برخاسته است تابه همه آنها كه جهاد راتنها در توانستن  ميدانند وبه همه آنها كه پيروزي برخصم را تنها غلبه.. بياموزندكه شهادت نه يك باختن  كه يك انتخاب  است انتخابي كه مجاهد در آن با دادن جان پيروز ميشود.واينكه چگونه بايدزيست و به ما آموخت كه حسين بيشتراز آب تشنه لبيك بود .افسوس كه بجاي افكارش زخمهاي تنش را نشانمان دادند وبزرگترين دردش را بي آبي ناميدند.اگر در جامعه اي يك حسين داشته باشيم  هم زندگي خواهيم داشت  هم آزادي و هم علم .بيائيد حسين زمانمان را تنها نگذاريم وحسيني شويم  واز تظاهر دست برداريم وگرنه يزيدي هستيم

                                                                                محمد رضا رضايي


پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۱
برچسب ها:
دیدگاه ها
مجمدرضا برزگری چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۱:۲۳ ق.ظ پاسخ به دیدگاه

عالم همه محو گل رخسار حسین است

ذرات جهان در عجب از کار حسین است

در ماه عزا شاد نباشید و نخندید

چون مادر سادات عزادار حسین است

عسکری چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۸:۰۴ ق.ظ پاسخ به دیدگاه

از دید باز و نگاه عاقلانه ی شما بسیار خوشحال شدم

مهدی چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۸:۳۸ ق.ظ پاسخ به دیدگاه

جناب رضایی مطلبتان در ظاهر عالیست و البته در قسمتهایی نیز در باطن ممتاز .
به نظرم نباید اینگونه تصور کنیم که آن کلاسی که ما در آن آموزش دیده ایم دیگر نیاز به تکرار و اماده سازی آن نیست.

کمی که تفکر در این رابطه ما را به این می رساند که هر سال تعدادی از بچه ها به میدان شناخت عاشورا می آیند همان طور که تعدادی از بچه ها به نوجوانی و … . لذا باید آنچه را که در تاسوعا و عاشورای شهرمان هر سال زنده می شود به تازه واردترها یاد دهیم و بازگو کنیم .

البته در برگزاری محفل های معرفتی و شناختی با شما موافقم و جای
آن بسیار خالیست.

خلاصه کلام جای خالی لبیکها به آقا دیده نشده چراکه ما در تشنگی و عطش حضرت مانده ایم نه اینکه آن را رد کنیم. از اصل مانده ایم و در فرع مانده ایم.

بافقی چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۹:۰۴ ق.ظ پاسخ به دیدگاه

آقای رضایی شماشک داریدکه علمدارکربلا این قدرت راداشته است .خواهشن
درخصوص مسائل دینی کارکارشناسی نکنید…باتشکر

شیرین چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۱۰:۳۲ ق.ظ پاسخ به دیدگاه

آقای رضایی کو گوش شنوا.فعلا محرم شده رقابت و چشم وهم چشمی تو کاراشون.
یک خواهش دارم ازبزرگان بافق : قسمت مردان وزنان راجدا کنید نه اینکه روززعاشورای حسینی مردها روبروی زنها وایسند و…

حامد ف چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۱:۴۴ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

من از برخی ها متعجبم که برای امام حسین سینه چاک می کنند و عزاداری می کنند و آرزو می کنند کاش در کربلا بودند و از خیمه امام دفاع می کردند اما وقتی ایران از سوریه حمایت می کند می گویند به ما ربطی ندارد و خودشان دولت دارند زمانی که برای اسیری حضرت زینب شام غریبا می گیریم خود را فریب ندهیم حضرت زینب هنوز هم اسیر است و حرم با صفایش مورد تهدید تصاویر تخریب حرم حضرت سکینه برایم در آور است کسانیکه می گویند سوریه به ما ربطی ندارد در مراسم عزای حسین شرکت نکنند زیرا دارند حسین را فریب می دهند
زمانی به اسیران کربلا گفتند خارجی و حالا ما می گوییم سوریه خارجی است……….

بافقی چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۲:۳۰ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

آقای رضایی به مطلب خوبی اشاره کردند کاش واقعا حسینی بودیم

دلسوز چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۲:۳۲ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

آري! حسين، عاشورا را آفريد و عاشورا حسينيان را ولی متاسفانه به خاطر تحریف واقعه عاشورا خیلی هامون به جای عزاداری دنبال بوق وشیپور وطبل و…هستیم یعنی دقیقا آن وسایل وادواتی که در لشکر عمر سعد(علیه اللعنه)وجود داشته ودر جنگ به کار گرفته شده در آغاز هیاتهای عزاداری ما بافقی ها نمایان است.چه می شد اگر ما مردم بافق در روز عاشورا به جای نشستن کنار خیابان وتماشا نمودن و….یک دست به عزاداری برای آن آقای مظلوم و72 تن یار با وفایش می پرداختیم.

مریم چهارشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۲ - ۵:۱۲ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

من هم امیدوارم همه حسینی شویم وریا کاری از جامعه ی مارخت ببنددوعزاداران واقعی امام حسین (ع) باشیم

داود پنج شنبه ۱۶ آبان ۱۳۹۲ - ۱۱:۱۰ ق.ظ پاسخ به دیدگاه

سلام
قبول دارم که بعضی از مداحان جهت ایجاد شور وبرانگیختن احساس شنونده مجبور به تصویر کشیدن صحنه های نه چندان مرتبط با اصل قیام امام و عاشورا دارند اما باور کنیدایمان واعتقاد ماست که تضعیف شده و اجازه چنین بیانات را از زبان بعضی از مداحان داده است آنها هدفشان گریاندن است البته گریه بر امام مظلوم ثوابی بس عظیم دارد ولی نه با بیان هر حرف و روایتی ؛اگر امام و اصل قیام امام شناسانده میشد تمام لحظات مصیبت بود که بر امام مظلوم روا شد

رضایی جمعه ۱۷ آبان ۱۳۹۲ - ۱۱:۲۱ ق.ظ پاسخ به دیدگاه

ضمن تشکر از تمامی دوستانی که لطف کرده و نظرات خودشونومرقوم فرموده اند.نظر شماره چهار بافقی عزیز.من که باشم که بخواهم از ابوالفضل العباس بگویم من کجا وایشان کجامنظور من این بود که نباید کربلاتحریف شود اگر قرار باشد بعد از واقعه کربلا هرکسی یک حرف به دانسته های خود اضافه کند امروز چه به ما میرسد.اگر امام میخواستند میتوانستند با یک اشاره کل لشکر عمرسعدرازیروروکنند اماآنروز چنین قصدی نداشتند حضورزعفر جنی با لشکری از اجنه در کربلا را میدانم که امام اجازه مداخله به آنهاراندادند.امام راهشان رابهتراز من وما میدانستند اما درروز عاشورامبارزه بین کفر وایمان بود درشرایط مساوی.حضرت ابوالفضل(ع)شجاع بودند بسیاری از سجایای اخلاقی که اکثر مردم ندارند ایشان در حد کمال داشتنداما چیزی که مهم است شناخت ایشان از امام زمانشان است با اینهمه وعده و امان نامه که توسط داییشان شمر به ایشان شد ایشان راضی نشدند امامشان را تنهابگذارند با وجود تشنگی چون امامشان تشنه بودند حاضر نشدند آبی بنوشندوتاسر حد شهادت جنگیدند با وجود قطع شدن دستانشان سعی دررساندن آب به خیمه هارا داشتندو…..بافقی عزیز حضرت عباس (ع)آقای عالمندآنقدر شجاع ودلیر بودندکه نیازی نیست من از ایشان بگویم

حسین جمعه ۱۷ آبان ۱۳۹۲ - ۱۲:۱۰ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

البته گریستن برامام حسین (ع)تحت هرشرایطی که پیش آیدموجب ثواب وامرزش گناهان است
شنیده ام که می گوینددرمراسمات آن حضرت اگرگریه ات نگرفت حداقل حالت گریه رابه خودبگیرید(بحث آمرزش وثواب است)

yas شنبه ۱۸ آبان ۱۳۹۲ - ۱:۱۶ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

اینکه ما در مجلس امام حسین گریه میکنیم،به این معنی نیست که امام حسین نیاز به گریه ماداردبلکه هدف متوسل شدن به ایشان است که شاید خداوند به واسطه ایشان دست ماراهم بگیرد،ولی ریاکاری در بین بیشترمردم عامل پیشبرد کارها شده است.به امید آنکه خود امام حسین همه ما را یاری کند تا به جای ریاکاری در کارها رضای خدا را مد نظر قرار دهیم.با تشکر از مطلب شما.

ستاره دوشنبه ۲۰ آبان ۱۳۹۲ - ۱:۴۲ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

كسي كه به تظاهر ورياكاري عادت ميكندهمه مظاهر زندگيش توخالي و بي مغز است ولي جه فايده كه دراين زمان ادم بي رياپيدا نميشوداميد انكه خداهمه ماراياري دهد تا كارهاي نيك خود رابخاطر خودنمايي و نشان دادن انجام ندهيم

ابراهیم سه شنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۲ - ۱:۳۰ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

باسلام نیاید روزی که منتظران قاتلان باشند.

جملات کوتاه و زیبا و اس ام اس سه شنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۲ - ۷:۳۲ ب.ظ پاسخ به دیدگاه

سلام

عالی بود

تشکر از آقای رضایی