فرهنگ نامه شماره ۲،شعور

دسته: مقالات
بدون دیدگاه
شنبه - ۲۴ تیر ۱۳۹۶

ما در یک اجتماع زندگی می کنیم. اجتماعی که درگیر دغدغه های اجتماعی است. حال نحوه برخورد ما با اینگونه مشکلات و حوادث مثل یک فیلم درآمده که برچسب زندگی به آن میزنیم.

معمولا برای خوب بودن یک فیلم باید تمامی دست اندرکاران عملکردی مناسب داشته باشند. هرکس نقش خود را به نحو احسن انجام دهد و همه با یکدیگر همکاری کنند.
حال که نام این فیلم زندگیست ، چگونه باید در آن ایفای نقش کرد تا همه از آن راضی باشند؟

در فرهنگ نامه شماره ۱ به بحث راجع به فرهنگ پرداختیم و اکنون به مکمل آن ، یعنی شعور میپردازیم.

شاید برخی تفاوتی برای این دو ویژگی قائل نشوند اما مکمل بودن آن ها دلیلی بری یکی بودنشان نیست.
به زبان ساده تفاوت شعور با فرهنگ در این است که شعور ، بیشتر در روابط انسانی نمود دارد ولی فرهنگ ، روابط اجتماعی را نیز در بر میگیرد.
برای مثال ؛ قطع درختان یک نوع بی فرهنگی است اما تهمت زدن از کمبود شعور سرچشمه میگیرد.
برای شعور تعاریفی گوناگون بیان شده که ما در اینجا به تعریف اجتماعی آن بسنده می کنیم.
شعور ، آگاهی از قوانین حاکم بر جامعه و احترام به حقوق دیگران است.
حقوقی که می تواند مادی یا معنوی باشد.
حفظ آبروی افراد ، از حقوق معنوی و عدم دریافت چسب زخم و شکلات به جای پول (!) از جمله حقوق مادی است.
حقوقی که تنها با داشتن شعور تحقق پیدا می کند.

به راستی ما چه نیازی به فرهنگ و شعور داریم؟
برای پاسخ تنها لازم است به اطراف خود نگاه کنید.
چه میبینید؟
مجموعه ای منظم با مسئولیت هایی منحصر به فرد.
حال اگر هر کدام از اعضای این مجموعه آگاهی و بینش درستی از وظیفه خود نداشته باشند ، چه رخ می دهد؟
آن مجموعه منظم به اجتماعی پر هرج و مرج و سردرگم تبدیل می شود که زندگی در این شرایط غیر قابل تحمل است.
هر انسانی نسبت به خود ، جامعه و دیگران مسئول است و درست انجام دادن این مسئولیت ، کامل ترین تعریف از فرهنگ و شعور اجتماعی است.

کافی است به خودمان بیاییم تا فرهنگ و شعور را از پنجره ای تازه بنگریم.
پنجره ای که در صورت ایجاد بر دیوار زندگی ، جامعه ای آرمانی را نمایان می کند.

نویسنده : محمدطاها دهقانزاده


پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۳۰
برچسب ها: