یادداشت های سردستی (۱۵)

دسته: محمد علی پورفلاح , یادداشتهای سردستی
بدون دیدگاه
پنج شنبه - ۴ مرداد ۱۳۹۷

بار مالی. آیا این کلید واژه می تواند برنامه محمدرضا صباغیان را برای تحقق وعده انتخاباتیش، نقش برآب کند؟

در خبرها آمده بود که دولت بدلیل داشتن بار مالی، از پذیرش طرح افزایش تعداد نمایندگان مجلس شورای اسلامی، سرباز زده و حالا طرح دوباره به مجلس بازگشته تا ظرف ده روز اصلاح بشود. این خبر برای مردم عجیب ترین حوزه انتخابیه کشور و نماینده آنها، اصلاً خبر خوبی نیست. نوشتم عجیب ترین حوزه انتخابیه چون واقعاً بر اساس ملاک های عقلی نمی توان تصور کرد پنج شهر نامتجانس از نظر فرهنگ و فاصله، صاحب یک نماینده در مجلس باشند.

بافق شهری معدنی در جنوب شرقی استان یزد، بهاباد شهری کشاورزی _ نیمه معدنی در جنوب شرقی استان، مهریز با بافت محلگی و کشاورزی در مرکز استان، ابرکوه شهری نیمه صنعتی _ کشاورزی در جنوب غرب استان و خاتم شهر کشاورزی _ دامپروری در منتها الیه جنوب استان یزد. حالا همه اینها را با چسب نچسب تبعیض و به قیمت ایجاد دلخوری، بهم وصله کرده اند و حوزه انتخابیه ساخته اند بی در و پیکر.

یکی از آرزوهای مردمان این شهرها اصلاح این حوزه وسیع و عجیب بوده است. مخصوصاً که شهرستان اردکان به تنهایی و بدون داشتن شاخص مشخصی، صاحب یک کرسی از چهار کرسی نمایندگی مردم استان یزد در مجلس شده است. آنطور که من می دانم ملاک در تعیین حوزه انتخابیه، جمعیت ۲۰۰ هزار نفری بوده است.

صباغیان با تاکید بر بازگشت به وظیفه ذاتی مجلس یعنی قانون گذاری، به مجلس راه یافت. او هنوز هم در سخنانش، بشدت بر این مسئله پای می فشرد و در انتقادهای بی پرده و صریحش، بارها متذکر شده است که مجلس از جایگاه و شان قانون گذاریش عدول کرده و همین باعث کم اعتباری آن شده است.

مطابق قانون هر ده سال یکبار، باید تعدادی نماینده به نمایندگان مجلس اضافه شوند و دو دهه هست که چنین اتفاقی نیفتاده است. حالا سوال اصلی این است که چگونه یک موضوع قانونی در کش و قوس اجرا باقی مانده؟ و از نماینده قانون پسند ما هم کاری برنیامده است؟

اکنون سنگ بزرگ بار مالی پیش پای یک مصوبه قانونی قرار گرفته است. سنگی که در شرایط فعلی اقتصادی، امیدی به برداشتنش نیست و شاید همین سنگ باعث شود یکی از آرزوهای مردم حوزه انتخابیه محمدرضا صباغیان رنگ ببازد.

این بار مالی، در چهل سال گذشته، دیوارهای سترگی را شکسته است و حتی شورای نگهبان قانون اساسی، بسیاری از مصوبات مجلس و دولت را بدلیل همین بارمالی، رد کرده است.

بنظر می رسد سخن منتقدان آقای صباغیان به حقیقت نزدیک تر است وقتی می گویند در ایران از راههای قانونی نمی توان حتی به خواسته های قانونی هم رسید و اینک که بیست سال یک قانون معطل مانده، بیست روز دیگر هم صبوری می کنیم تا ببینیم تیغ قانون در ایران چقدر و تا کجا می برد و آیا نمایندگان، می توانند سنگ سنگین بارمالی را با راهکارهای قانونی از سر راه قانون بردارند یا خیر؟

محمد علی پورفلاح بافقی


پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۸۶
برچسب ها: