سه شنبه ۸ام فروردین ۱۳۹۶ ۰۷:۰۰:۲۴ قبل از ظهر

واگذاری شرکت سنگ آهن مرکزی ایران –بافق ، فرصت ها و تهدید ها

کد خبر: 10944
تعداد بازدیدکننده: 332
تاریخ: ۱۵ آبان ۱۳۹۱


خصوصی سازی جهانی در دهه های اخیر

خصوصی سازی نازی ها در آلمان دهه ۱۹۳۰، حرکتی بر خلاف جریان غالب:

امروزه خصوصی سازی در بین طرفداران آزادی اقتصادی و کسب و کار خصوصی محبوبیت بالایی دارد . در واقع این نازی ها بودند که این اصطلاح را رایج کردند . قصد آنها منحرف ساختن توزیع درآمد به سمت ثروتمندان با هدف کاهش مصرف جامعه بود. چون روی هم رفته ثروتمندان میل نهایی به مصرف پایین تری دارند. این اصطلاح، ظاهرا نخستین بار توسط ماکسیم یاپل سویزی، همسر پل سویزی اقتصاددان سرشناس مارکسیست وارد علوم اجتماعی دانشگاهی شد.
    ساختن واژه خصوصی سازی و حزب سوسیالیست ملی آلمان:

 داستان مرسوم این است که پیتر دراکر نخستین بار در ۱۹۶۹ اصطلاح «خصوصی سازی مجدد» را به معنایی که اقتصاددانان امروزی به کار می برند، استفاده کرد. دراکر ارزیابی منفی از قابلیت های مدیریتی بخش عمومی داشت: «دولت مدیر ضعیفی است … او چاره ای جز این ندارد که مقرراتی و اداری مابانه باشد.» تحلیل دراکر از چگونگی کارکرد دولت باعث شد تا «به تجربه مهم پنجاه سال گذشته برسد یعنی اینکه دولت اهل کار و اجرا نیست.» بنابراین دراکر «سیاست نظام مند استفاده از سایر نهادها و سازمان های غیردولتی جامعه را برای عمل و اقدام واقعی، یعنی برای کار درخشان، عملیات درست و اجرای زبردستانه» پیشنهاد داد. او گفت «چنین سیاستی را خصوصی سازی مجدد بنامیم.» دراکر به خصوصی سازی مجدد اشاره کرد چون پیشنهاد برگرداندن مسوولیت اجرایی به بخش خصوصی را داد که پیش از اینکه بخش عمومی آنها را از طریق ملی سازی و شهرداری سازی که در دهه های پایانی قرن نوزدهم شروع شد از بخش خصوصی بگیرد، خصوصی بوده است.

    در اواخر دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰ تعدادی از کارهای تحقیقاتی به تحلیل سیاست اقتصادی در آلمان تحت حاکمیت حزب سوسیالیست ملی اختصاص یافت. یکی از کارهای مهم را ماکسیم یاپل سویزی در سال ۱۹۴۱ به نام ساختار اقتصاد نازی انجام داد. سویزی گفت صاحبان صنایع از به قدرت رسیدن هیتلر و سیاست های اقتصادی وی حمایت کردند. در قبال کمک های اقتصادی که صاحبان صنایع به هیتلر کردند نازی ها هم تلاش نمودند تا شواهدی از حسن نیت خود را به سرمایه داران نشان دهند .

    استدلالات امروزی که علیه خصوصی سازی مطرح می شود مدعی است که خصوصی سازی باعث تحکیم نخبگان سیاسی و تجاری می شود بدون اینکه نفعی برای مصرف کنندگان یا مالیات دهندگان داشته باشد. طنز تاریخ اینجا است که چنین مخالفت هایی دقیقا مشابه با استدلالاتی بود که در آلمان دهه ۱۹۳۰ به طرفداری از خصوصی سازی صورت می گرفت. همانطور که سویزی در ۱۹۴۱ گفت هدف از خصوصی سازی آلمان فایده رساندن به ثروتمندترین بخش های جامعه و ارتقای وضعیت اقتصادی و کسب پشتیبانی سیاسی گروه های خاص است.

    مقاله در انتها چنین نتیجه گیری می کند که البته این ارتباط تاریخی اثبات نمی کند خصوصی سازی همیشه یک سیاست ناسالم یا سالم بوده است. بلکه اثرات خصوصی سازی تا حد زیادی بستگی به شرایط و نهادهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی دارد. خصوصی سازی آلمان در دهه ۱۹۳۰تفاوت جدی با خصوصی سازی شرکت فولکس واگن در دهه ۱۹۵۰ داشت و هر دو متفاوت با مثلا خصوصی سازی انگلستان در دهه ۱۹۸۰، خصوصی سازی روسیه در دهه ۱۹۹۰ یا خصوصی سازی آمریکای لاتین در دو دهه گذشته بودند.

تلخیصی از روزنامه دنیای اقتصاد، شماره ۱۱۱۸ به تاریخ ۱۲/۹/۸۵، صفحه ۲۵

 

 

خصوصی سازی در ایران

در تاریخ ۶ دی ۱۳۸۹ خورشیدی، مجلس شورای اسلامی ایران اعلام کرد که «تنها سیزده و نیم درصد روند خصوصی‌سازی از سال ۱۳۸۴ تا کنون حقیقی بوده و بقیه به شرکت‌های شبه‌دولتی واگذار شده‌است». بر اساس این گزارش ۸۶ درصد تمام واگذاری‌ها به منظور خصوصی‌سازی، از شرکت‌های دولتی به شرکت‌های شبه‌دولتی بوده‌است .

در ۶ بهمن ۱۳۴۱ در چهارچوب انقلاب شاه و مردم اصل سوم یا فروش سهام کارخانه‌های دولتی برای پشتوانه اصلاحات ارضی به تصویب رسید. با اجرای این اصل به جز صنایع مادر و ملی شده همانند نفت ،راه‌آهن، نیرو، اسلحه‌سازی و غیره که در مالکیت دولت برجای ماند، ۵۵ کارخانه قند، نیشکر، پارچه بافی، چوب، سیمان، مواد غذایی، پنبه، ابریشم‌بافی و غیره به شرکت‌های سهامی واگردان شدند و شرکت سهامی کارخانه‌های ایران را تشکیل دادند. سهام شرکت سهامی کارخانه های ایران از سوی بانک کشاورزی به فروش رفت. این کار یا خصوصی‌سازی کارخانه‌های دولتی در ایران سبب شد که همه مردم با درآمد متوسط و کم بتوانند سهام کارخانه‌ها را خریداری کنند و بخش بزرگی از کارخانه‌های دولتی به مردم عادی فروخته شد .

منبع : ویکیپدیا فارسی

سازمان خصوصی سازی ایران

این سازمان از خرداد ماه سال ۱۳۸۰ عملاً فعالیت خود را با اهداف و وظایف جدید آغاز نموده است. سازمان خصوصی‌سازی یک شرکت سهامی دولتی وابسته به وزارت امور اقتصادی و دارایی و دارای شخصیت حقوقی و استقلال مالی است و رئیس هیات عامل و مدیرعامل آن معاون وزیر امور اقتصادی و دارایی می‌باشد.

موانع خصوصی سازی ایران

اصلی‌ترین مشکل پیش‌روی واگذاری شرکت‌های دولتی و خصوصی‌سازی این است که می‌گوییم بخش‌خصوصی ضعیفی داریم و این بخش‌خصوصی به دلیل بزرگ بودن دولت نقدینگی لازم را برای خرید دارایی‌های دولت ندارد.

در تمام دنیا این‌گونه است که در زمان خصوصی‌سازی بخش زیادی از سهام به وسیله سرمایه‌گذارانی از دیگر کشورها خریداری می‌شود. در این روش است که سرمایه داخلی نیز تجهیز شده و ترس سرمایه‌داران داخلی از سرمایه‌گذاری می‌ریزد.

یکی از مشکلات دیگر خصوصی‌سازی اشکالات ساختاری برخی بنگاه‌های دولتی است. به طوری که اگر اصلاح ساختار صورت نگیرد، انحصار بخش دولتی به بخش‌خصوصی منتقل می‌شود که بسیار خطرناک‌تر است.

برای نتیجه دادن خصوصی‌سازی باید تعریف جدیدی از طرح‌های عمرانی ارائه دهیم که بی‌جهت دولت فکر نکند باید همچنان جاده‌سازی کند یا کارخانه بسازد و تجهیزات مخابراتی بسازد. حوزه طرح‌های عمرانی را باید چنان محدود کرد که دولت نیازی به منابع نداشته باشد و هزینه‌های دولت به طرف هزینه‌های جاری حرکت کند. دولت باید فشار بیشتری روی جمع‌آوری مالیات برای تامین هزینه‌های خود وارد کند. ذخیره ارزی را نیز برای اعطای وام‌های ارزی و تقویت بخش‌خصوصی در نظر بگیرد و در کنار آن همانند کاری که کویت و چین و عربستان انجام داده‌اند، سرمایه‌گذاری مالی کند. دولت می‌تواند اوراق سهام و دیگر اوراق‌بهادار را خریداری کند .

به طور کلی خصوصی‌سازی در دولت‌های قبلی هم با کندی همراه بوده است. بسیاری از آقایانی که امروز داعیه بازار آزاد دارند، وقتی خودشان در راس امور بودند، متاسفانه از اسب پیاده نشدند .

منبع :خبر آن لاین ، نویسنده : حسین عبده تبریزی ،دکترای مدیریت مالی ، مدرس دانشگاه امام صادق

شرکت معدنی و صنعتی چادرملو :

شرکت معدنی و صنعتی چادرملو در خرداد ماه ۱۳۷۱ در دفتر ثبت شرکتهای شهرستان یزد به ثبت رسیده است. سپس به موجب مصوبه مجمع عمومی فوق العاده مورخ ۱۶/۸/۱۳۷۷ مرکز شرکت به تهران منتقل و در اداره کل ثبت شرکتها و موسسات غیر تجاری تهران به ثبت رسیده است.

موسسین و صاحبان سهام شرکت :

شرکت معدنی و صنعتی چادرملو در شروع با سرمایه گذاری بانک سپه و شرکت ملی فولاد ایران تأسیس شد .

سرمایه اولیه و تغییرات سرمایه شرکت :

طبق صورتجلسه مجمع عمومی فوق العاده مورخ ۱/۲/۸۲ ،شخصیت حقوقی شرکت از سهامی خاص به سهامی عام تغییر یافت.

در آن سال پس از انجام اقدامات لازم در جهت پذیرش سهام شرکت در بورس اوراق بهادار تهران، نهایتاً در تاریخ ۱۲/۷/۸۲ بعنوان سیصد و پنجاه و ششمین شرکت پذیرفته شده در بورس در گروه “استخراج کانه های فلزی”  با نماد (کچاد) در فهـرست نرخهـای سازمـان بورس درج گـردید و مشخصـات آن بـر روی سایـت اینتـرنتـی www.irbourse.com قرار گرفته است و ترکیب سهامداران آن در پایان سال مالی ۱۳۸۶ بشرح ذیل می باشد.

ترکیب سهامداران شرکت:

سهامدار

تعداد سهام (ارزش سهام)

ارزش اسمی (ریال)

درصد سهام

مبلغ (ریال)

شرکت سرمایه گذاری امید

۲,۲۴۸,۲۴۹,۲۰۸

۱,۰۰۰

۳۷٫۴

۲,۲۴۸,۲۴۹,۲۰۸,۰۰۰

شرکت سرمایه گذاری توسعه معادن و فلزات

۹۷۴,۸۴۴,۰۸۷

۱,۰۰۰

۱۶٫۲

۹۷۴,۸۴۴,۰۸۷,۰۰۰

فولاد مبارکه

۶۲۰,۰۴۹,۸۶۴

۱,۰۰۰

۱۰٫۳

۶۲۰,۰۴۹,۸۶۴,۰۰۰

سایر سهامداران

۹۱۴,۵۵۶,۸۵۸

۱,۰۰۰

۱۵٫۴

۹۱۴,۵۵۶,۸۵۸,۰۰۰

شرکت های سرمایه گذاری استانی(سهام عدالت)

۱,۲۴۲,۲۹۹,۹۸۳

۱,۰۰۰

۲۰٫۷

۱,۲۴۲,۲۹۹,۹۸۳,۰۰۰

گل گهر سیرجان

تاسیس شرکت سنگ آهن گل گهر

در راستای سیاست گذاری و مشارکت بانکها در زمینه ی طرح های صنعتی و معدنی، شرکت سنگ آهن گل گهر (سهامی خاص ) با مشارکت شرکت ملی فولاد ایران و بانک سپه تاسیس شد و در تاریخ ۱۵/۲/۱۳۷۰ به شماره ی ۴۰۹ در سیرجان به ثبت رسید . این شرکت به موجب صورتجلسه ی مجمع عمومی فوق العاده مورخ ۱۳/۹/۱۳۸۲ به سهامی عام تبدیل شد و هم اکنون بخشی از سهام آن در بازار بورس سهام کشور قابل نقل و انتقال است.
تاریخچه معدن

آثار موجود و حفریات باقی مانده در محل کانسار دلالت بر آن دارد که این کانسار در قرون گذشته مورد شناسایی و بهره برداری قرار گرفته است . سن تقریبی یک نمونه از سرباره کوره های قدیمی که از سنگ معدن گل گهر استفاده می نموده است ، در حدود ۹۰۰ سال تخمین زده شده است.

در دوره معاصر اکتشافات مقدماتی گل گهر توسط شرکت ایران باریت در سال ۱۳۴۸ شروع و سپس با همکاری شرکت ژاپنی ماروبنی ادامه یافت . مطالعات اولیه شامل یک سری عملیات مغناطیس سنجی ، حفار ی مغزه گیری (۲۲ چاه با متراژ کلی ۲۸۰۰ متر ) و تعدادی ترانشه و تونل عموما در نواحی ۱و ۲ کانسار صورت گرفت و بر اساس نتایج حاصله وجود ذخایر قابل توجه سنگ آهن مسلم گردید.

نمونه های ترکیبی از مغزه های حفاری در سال ۱۳۵۱ توسط شرکت ایران باریت به شرکت سوئدی گرانکز فرستاده شد و در آزمایشگاه این شرکت مورد بررسی قرار گرفت . اولین آزمایشات در مقیاس نیمه صنعتی نتایج امید بخشی در زمینه تولید کنسانتره ، نشان داد و ادامه اکتشافات را توجیه نمود . با تاسیس شرکت ملی صنایع فولاد ایران و جلسات مختلف در شورای اقتصاد ، این معدن با پرداخت هزینه های انجام شده به شرکت ایران باریت در سال ۱۳۵۳ رسما در اختیار شرکت ملی صنایع فولاد ایران قرار گرفت.

بعد از انقلاب با ادغام شرکت ملی صنایع فولاد ایران و شرکت سهامی ذوب آهن و تاسیس شرکت ملی فولاد ایران ، این طرح در اختیار این شرکت نوبنیاد گذاشته شد . از ابتدای سال ۱۳۶۷ با تصویب مجلس شورای اسلامی ، طرح مجتمع سنگ آهن گل گهر از شرکت ملی فولاد ایران منتزع و جزء طرحهای وزارت معادن و فلزات قرار گرفت . در سالهای ۶۷ و ۶۸ این طرح تحت نظر ستاد طرح های مهم و عمده انقلاب وزارت معادن و فلزات سرپرستی گردید .
از ابتدای سال ۱۳۶۹ مجددا طرح در اختیار شرکت ملی فولاد ایران قرار گرفت . کانسار سنگ آهن گل گهر در شش آنومالی مجزا در محدوده ای به طول تقریبی ۱۰ کیلومتر و عرض تقریبی ۴ کیلومتر قرار گرفته است . توده معدنی که در حال حاضر در دست آماده سازی قرار دارد ، ناحیه شماره یک با ذخیره قابل استخراج ۱۴۵ میلیون تن می باشد . علت انتخاب توده شماره یک به عنوان اولویت اول در انجام مطالعات گسترده اکتشافی و سپس طراحی و آماده سازی ، به دلیل نتایج اکتشافات مقدماتی امیدوارکننده تر و نزدیکی ماده معدنی به سطح زمین می باشد که امکان استخراج به طریقه روباز را امکان پذیر می سازد . توده های معدنی دیگر غیر از توده معدنی شماره ۲ تنها مورد اکتشاف مقدماتی قرار گرفته اند .

بطور کلی عملیات شناسایی و اکتشافی بر روی نواحی ششگانه مذکور تا سطوح متفاوتی انجام گرفته است . مقدار ذخیره قطعی و قابل استخراج فقط برای ناحیه ۱و۲ به ترتیب به میزان ۱۸۰ و ۴۲ میلیون تن تعیین گردیده است.

سهامداران گل گهر :

سهامدار

شرکت سرمایه گذاری امید

شرکت سرمایه گذاری توسعه معادن و فلزات

فولاد مبارکه

شرکت تامین مواد اولیه صبا نور

سایر سهامداران

شرکت سنگ آهن مرکزی ایران-بافق

       بر اساس مطالعات اکتشافی مقدماتی انجام شده در سالهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ میزان ذخیره معدن چغارت در حدود ۱۳۵ میلیون تن تخمین زده شد و در ادامه این مطالعات در طی سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۴، میزان ذخیره ۲۱۶ میلیون تن افزایش یافت.در حدود سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۰ مطالعات امکان سنجی فرآوری بر روی سنگ آهن پر فسفر معدن چغارت در مقیاسهای آزمایشگاهی و نیمه صنعتی توسط محققین روسی انجام شد. در سالهای ۱۳۶۶ تا ۱۳۶۹ به منظور شناخت دقیق کانسار، ۹ حلقه چاه عمیق با متراژ کلی ۱۸۲۷ متر و ۶۴ حلقه چاه کم عمق با متراژ کلی ۱۴۴۶ متر حفاری و نمونه برداری گردید، که در نتیجه ذخیره زمین شناسی به ۲۰۷٫۷میلیون تن تقلیل یافت. در نهایت بر اساس مطالعات و محاسبات انجام شده توسط کارشناسان روسی، ذخیره قابل استحصال معدن چغارت در ابتدای بهره برداری ۱۷۷٫۲ میلیون تن برآورد گردیده است.

   در مطالعات انجام شده توسط مشاور  EBE با تغییر برخی پارامترها در برآورد عیار آهن، ذخیره زمین شناسی چغارت ۱۸۱ میلیون تن برآورد شده است.

کارخانه خردایش شرکت سنگ آهن مرکزی در شهریور ماه ۱۳۵۰ و کارخانه کنسانتره آن در سال ۱۳۸۳به بهره برداری رسید . در اولین سال بهره برداری (۱۳۵۰) حدود ۴۰۰ هزار تن سنگ آهن دانه بندی به ذوب آهن اصفهان ارسال شد .میزان تولید سنگ آهن این مجتمع(ریزدانه ،درشت دانه و کنسانتره) در سال ۱۳۹۰ از ۶ میلیون تن فراتر رفت .

شرکت سنگ آهن مرکزی ایران اولین تامین کننده سنگ آهن ذوب آهن اصفهان می باشد .این شرکت از بدو تاسیس کار اکتشاف سایر آنومالی های ایران را بر عهده داشت و تجهیز تعدادی از آنومالی های آهن دار بلوک معدنی بافق توسط این شرکت انجام شده است .(چادرملو،چاه گز،میشدوان،ناریگان،سه چاهون و …)

این شرکت از زمان بهره برداری به مدت بیش از ۴۰ سال دولتی اداره می شد .در سال های اخیر به دلیل قوانین دولت امکان سرمایه گذاری وجود نداشت لذا برای احداث طرح های توسعه ای با مشکلات عدیده روبرو بود .

به گزارش خبرگزاری مهر در تاریخ ۲۵/۷/۹۱ ،۸ هزار میلیارد تومان از سهام شرکت های صنعتی و معدنی وزارت صنعت ،معدن و تجارت به صندوق بازنشستگان فولاد کشور واگذار و نیز این صندوق به سازمان تامین اجتماعی واگذار گردید که در این میان ۷۱ درصد سهام شرکت سنگ آهن مرکزی پس از کسر سهام ترجیحی به چشم می خورد .

لازم به ذکر است از سهام شرکت سنگ آهن مرکزی ایران ، قبلا ۱۳٫۵ درصد به صندوق بازنشستگی کشوری ، ۱۱٫۵ درصد لشکری و ۴ درصد به اوقاف(ورزشگاه شهید حیدریان قم) واگذار گردیده بود .

واگذاری شرکت سنگ آهن مرکزی و فرصت ها:

نظر به اینکه من بعد این شرکت از لیست شرکت های دولتی خارج می شود لذا نیازی به پیروی از قوانین دست و پاگیر مخصوصا در زمینه سرمایه گذاری نمی باشد پتانسیل قوی در راستای سرمایه گذاری خواهد داشت .در صورتیکه تعدادی از سهام این شرکت در بورس عرضه شود می تواند باعث شکوفایی این شرکت شود .

تهدیدها :

صندوق بارنشستگان فولاد حدود ۸۰ هزار بازنشسته دارد .اگر به ازای هر نفر ،حقوق و بیمه درمانی و سایر هزینه ها ماهیانه یک میلیون تومان در نظر بگیریم ، ۸۰ میلیارد تومان هزینه ماهیانه خواهد داشت .با این حساب سر انگشتی درصورتیکه درآمد صندوق بیش از این باشد  می توان به آینده این واگذاری امیدوار بود .

نکته قابل ذکر اینکه با توجه به فریادهای دست اند کاران فرابورس در راستای فروش سهام ۵۳ درصدی ذوب آهن اصفهان در آن و واریز عواید حاصله به حساب صندوق فولاد ، نباید به آینده این واگذاری زیاد خوش بین بود .

در  خواست مردم ولایتمدار شهرستان بافق از مسئولین :

حداقل ۱۵ درصد از سهام شرکت سنگ آهن مرکزی ایران به کارکنان ،بازنشستگان و دیگر نهادهای شهر(مثل شهرداری)واگذار گردد و در راستای سرمایه گذاری و ساخت و راه اندازی طرح های توسعه ای این شرکت (مثل آگلومراسیون ،گندله سازی ،کوره بلند و احیای مستقیم )سعی و تلاش شود .

با توجه به اینکه خصوصی سازی در بافق تجربه موفقی نداشته و تمامی آن با شکست روبرو شده است (فولاد بافق ،معدن کوشک ،ذوب وروی بافق…) خواهشمندیم سعی شود به سرنوشت آنها دچار نشویم .

حمید رضا رنجبر بافقی

۴ نظر

  1. ناشناس می‌گه:

    خیلی خوب نوشتید تشکر
    باید بخشی از سهام سنگ اهن به شهرداری بافق و بخش دیگر به بورس واگذار شود
    اقای دخیل عباس پی گیر باشیدو جواب دهید
    اگر مردم به هوش نباشند ضرر می کنند

  2. بافقی می‌گه:

    متاسفانه مردم ومدعیان حق حقوق بافق برسرمسئله به این مهمی سکوت کردند تاقبل از گرفتن حق شهر واجرای تعهدات قبلی .احداث کارخانجات جوارمعدنی.استمرار ۲درصدعوارض واختصاص ۱۰درصدسهام سنگ آهن به شهر نبایدگذاشت که شرکت خصوصی شود

  3. حسن غصه خور می‌گه:

    سلام
    مطلب بسیار جالب،مهم و کارشناسانه ای است. موضوع باید بصورت یک گفتمان قوی رسانه ای شود و به مطالبه مردمی تبدیل شود.
    قطعا مسئولان و دولت محترم هم عنایت ویژه خواهند داشت.
    موفق باشید

  4. خوش غیرت بافقی می‌گه:

    به نظر بنده چیزی که از شواهد امر پیداست ما بافقیها باید حقمان را با زور بگیریم …..