جمعه ۵ام خرداد ۱۳۹۶ ۰۶:۰۷:۲۷ بعد از ظهر

پیامبررحمت

کد خبر: 14430
تعداد بازدیدکننده: 201
تاریخ: ۱۰ بهمن ۱۳۹۱

پیامبررحمت
 درعالم امکان  چو درخشید ستاره          ﺁن نور محمد  بُد و آن نور، یگانه
من بلبل سرمست سرایم به ترانه          زین عشق الهی که به دل ساخته لانه
این عشق کند سبزدلم همچوبهاری
گلزار دلم از قدمش مست وخرامان          تابد به سراپرده  جان چون مه تابان
سرسبز کند روح مرا همچو بهاران         من عاشق دیوانه شوم دست به دامان
 حاجت طلبم من زچنین سرونگاری
دروصف چنین ماه درخشنده ی دلپاک      فرمود  که ((  لَولاک لَما خَلقتُ افلاک))
عالم  شده مخمور زبوی می این  تاک       آدم که سرشته نشده  از دل این خاک
                            او فلسفه ی خلقت هر لیل و نهاری
او تاج شرف بود وزافلاک  گذ ر کرد      جبریل ز همراهی  او خوف و حذرکرد
درطارم اعلی  که به معبود نظر کرد     این فخرو سیادت همه با صبروخطرکرد
احمد بود آن گلبن وماهم خس وخاری
 قرآن که همان معجزجاویدرسول است     برصدق همه گفته ی او مهرقبول است
 فرمود که با عشق نبی اذن دخول است      برکوثرقرآن که همان نسل بتول است
این عشق بَرد ازتوهمه صبر و قراری
خورشید زنورش به دل ابر نهان شد    عالم زرخش مست،چو آن سرو چمان شد
او سید و سالارزهر کون و مکان شد       مهرش زازل   تا به ابد راحت جان شد
گر عشق محمدت بوَد ت حزن نداری
این نور درخشنده که شد« اسمُهُ احمد»     آن نور حقیقت که دراین وصف نگنجد                               تابان شده عالم ز رخ گوهر سرمد           صَلُّوا   علیه    و علی   آل    محمد
چون آب زلالی که بَرد گرد وغباری
دکتر حسین ارجمند

۱ نظر

  1. bafghi می‌گه:

    با سلام
    البته شعر خوبیست و کاملا درست اما
    انجا که گفته گر عشق محمدت بود حزن نداری
    سنیها که از ما عاشق تر ند به محمد چطور ؟
    حقیقت این است که هر کس محمدیست باید علی را هم بخواهد