سه شنبه ۲۸ام دی ۱۳۹۵ ۱۲:۳۳:۲۹ بعد از ظهر

بسوی مادر

کد خبر: 18192
تعداد بازدیدکننده: 70
تاریخ: ۲۱ فروردین ۱۳۹۲

01

برخی ، ابعاد وجودی انسان را جسم و روح برمی شمرند ، غافل از اینکه بسیار فراتر از جسم خاکی و روح ما، این نور پیامبر اکرم(ص) و امامان معصوم (ع) است که اصل وجود ماست و خداوند آن را در میان ابعاد پایین تر ما قرار داده است . همه ما ساطع شده از آن نور عظیم هستیم و بسوی آن نیز باز می گردیم. امام صادق (ع) چه زیبا مسیر بازگشت را تبیین می نمایند. ایشان به شاگرد خود می فرمایند: ای مفضل ! آیا خورشید را نمی بینی که از کجا عیان می شود ؟ او جواب می دهد : از مشرق . و سپس فرمودند : به کجا برمی گردد ؟ می گوید: به مغرب . حضرت فرمودند :” هکذا شیعتنا، منا بدءوا و إلینا یعودون” شیعیان ما نیز این چنین هستند . از ما آغاز (پدیدار) و بسوی ما برمی گردند .

اگر بازگشت خلق به سوی خداست که “انا الیه راجعون”، در زیارت جامعه می خوانیم”ایاب الخلق الیکم” بازگشت ایشان به سوی شما اهل بیت است. هر کس اراده رفتن بسوی خدا کند از طریق ایشان باید شروع کند “من اراد الله بداء بکم” و هرکس به سوی او قصد کند رو به ایشان نماید “من قصده توجه بکم” که خدا با ایشان آغاز کند و با ایشان ختم کند “بکم فتح الله و بکم یختم” . این! همان مبدأ ، مسیر و مقصد حرکت ماست .حرکتی که از اصل آغاز می شود و به اصل می انجامد. خوشا به حال آنانکه در خلال عمر مادی خویش سفر بر این طریق را آغاز می کنند ،سرعت می گیرند و در میادین السابقین نام خویش را ثبت می نمایند. خوشا به حال انبیاء و رسل(ع) ، صدیقین، صالحین و شهدا که بهترین رهپویان این مسیر و بهترین الگوی رفتاری آن هستند.

ایام فاطمیه فرصتی است الهی که این معرفت و این احساس نیاز به بازگشت را در درونمان احیاء و شعله ور سازیم . تمام محبان و شیعیان اهلبیت (ع) در وجود خود یک احساس نزدیکی و یکی بودن را با این انوار مقدس دارند . این نوع ارتباط در مورد تک تک امامان معصوم (ع) صدق میکند لیکن ارتباط فرزندی با مادرمان حضرت زهرا(س) ، حال و هوا و رنگ و بوی دیگری دارد. روحیات ،گفتار و رفتاری هم که از این نوع ارتباط سرمی زند بسیار خالص، لطیف و اثرگذار خواهد بود و ما این صادره ها را چه بسیار در شهدا دیده یا شنیده ایم.

با این منظر و این نوع نگاه ، ایام فاطمیه ، صرفاً ایام شهادت دخت پیامبر، همسرامیرالمومنین و یا مادر حسنین(سلام الله علیهم اجمعین) نیست بلکه ایام شهادت مادر ما و روزگار غریبی اصلِ ماست . یادآور پلیدی ابرهای قطور کفر و جهالت است که بین خورشید و انوار ساطعه آن جدایی افکنده است و این غمِ جدایی و غربتِ فاصله هاست که انسان را به عزم و حرکت و کم کردن فاصله ها می کشاند. چه خوب است اگر این روزها و شبها ، بهانه ای باشد برای حرکت بر مسیر نور به سمت خورشید ، بهانه ای برای بسوی او رفتن ، فرصتی برای بازگشت، بازگشتی وجودی به سوی اصل خویش. فرصتی برای تحقق” الینا یعودون “.

باید به آنان که در غم فراغ مادر و در مصیبت جدایی از او ، ندبه می کنند و بر سر و سینه می زنند ؛ گفت: پایان همه مصیبت ها و دردها و هنگامه وصل یار صبحگاهان است که الیس الصبح بقریب! چون فاطمه(س) در دفاع از حریم ولایت ، این شور و این اشک را با شعور و عزمِ بر این مسیر عجین کنید که مولایمان مهدی (عج) در آستانه ظهور به انتظار فاطمیون ایستاده است و برای تحقق وعده های الهی ، یاران و اصحاب خویش را صدا می زند.

محمد حسین فیاض

۱ نظر

  1. محمد می‌گه:

    شهادت حضرت فاطمه (س) تسلیت باد