پنج شنبه ۳۰ام دی ۱۳۹۵ ۱۰:۱۶:۰۴ قبل از ظهر

میادین را چه بنامیم؟!!!

کد خبر: 2282
تعداد بازدیدکننده: 210
تاریخ: ۰۴ فروردین ۱۳۹۱

باعث افتخار ما ایرانیان است که مجسمه ای از حماسه سرای هموطنمان ، کاری از استاد صدیقی با ارتفاع ۱۸۵ سانتی متر از مرمر سفید ، در اروپا آن هم در میدانی از شهر رم پایتخت ایتالیا طی مراسمی حدود ۵۰ سال پیش نصب گردیده است و جذاب تر از این ، نام آن میدان است که به نام پیاتزا فردوسی نامیده شده است .
لازم بذکراست این میدان در یکی از مناطق سرسبز ، پر تردد و محل رفت و آمد گردشگران خارجی است . ادیب هموطن ، علی اصغر حکمت شیرازی در خاطراتش این چنین از مجسمه فردوسی نگاشته که: در پارک طبیعی ، بزرگ و عمومی ویلا بورزگزه که ساختمانها ، موزه های متعدد از جمله موزه گالریا بورگزه – galleria Borghese قرار دارد با مساحتی حدود ۸۰ هکتار نصب گردیده است .
نامگذاری میادین کاری بس بزرگ است که اصولا برای زنده کردن نام و یاد بزرگی یا شخصیتی دینی فرهنگی سیاسی ، مشاهیر و مفاخر یا زنده نگه داشتن یک تفکر ، صفت مثبت استوار است . اما بعضی از مواقع مثل میدانی در شهرستان کمیجان به نام حماسه مردم آن شهر در بهمن ماه ۵۷ و شاید بتوان گفت بپاس حماسه مردم آن شهر به جای تقدیر و تشکرهای فراوان ، ۱۹ بهمن نامیده میشود که البته نمونه آن در شهرمان می تواند ۱۲ اسفند ماه باشد .
اصل نامگذاری طبق بند ۲۴ از ماده ۷۱ قانون تشکیلات از وظایف و اختیارات شوراهای اسلامی شهر مصوب مورخ ۱/۳/۷۵ است . برای این کار، شورای نام‌گذاری هم در نظر گرفته شده که این شورا در نام‌گذاری تصمیم‌گیری می‌کند و مصوبات خود را که می تواند از پیشنهادات مردم نیز باشد به صحن علنی شورای شهر می‌فرستد و در صورت تأیید آنها، اسامی نهایی می‌گردد. که البته در بعضی شهر ها کمیته ای فنی متشکل از افرادی آشنا به جغرافیا و تاریخ شهر و همچنین نمایندگانی از بنیاد شهید، فرمانداری و شهرداری وجود دارد که مصوبات خود را به شورای نامگذاری پیشنهاد می دهد .
متاسفانه درشهر ما بعضا روش و اصولی برروند نامگذاری ها حاکم نیست و نامگذاری بر معابر شهری صرفا از سر رفع تکلیف انجام می شود چراکه هنوز نامی از بزرگانی چون مفیدی بافقی ، مستوفی بافقی و .. شهدای بزرگواری چون سردار شهید شاهپورزاده ، شهید اکبریان ، شهید کریمیان ( از اعضای سپاه قدس ) و … صفات مثبتی چون دارالشجاعه ، همبستگی ، اتحاد ، متحد و البته اسامی چون نخل بر میدان و بلواری نهاده نشده است در حالی که اسامی چون کشاورز ، بهارستان و … استفاده شده است . از طرفی گاه در یک خیابان مشاهده می شود که در نام تعدادی از کوچه ها از اعداد استفاده شده است اما در لابلای نام معابر مذکور از نام و صفت هم استفاده شده است (خیابان مالک اشتر ) .
در اینجا جای این سوالات وجود دارد که آیا فلسفه نامگذاری معابر شهری هدفهای دینی ، فرهنگی ، سیاسی ، اجتماعی و علمی نیست ؟ آیا این نامگذاری با هدف ایجاد ارتباط بیشتر با بزرگان شهر مان نیاز به نظم و ترتیبی ندارد ؟ آیا در چارچوب نامگذاری نباید مواردی را مد نظر گرفت ؟ آیا این جمله درست است که : اولویت نامگذاری براساس هنجارها و ارزش‌های اجتماعی که در جامعه وجود دارد با نامگذاری ارزش‌گذاری میشود تا جامعه به آن سمت سوق داده شود ؟
و در نهایت شما بگویید نام بهارستان برای میدانی از شهر ما مناسب است و حال اگر شما قرار بود میدان یا معبری را در بافق نامگذاری کنید چه می گذاشتید ؟
محمد مهدی علیزاده فلاح

۳ نظر

  1. ف می‌گه:

    زنده باد فردوسی بزرگ گنجینه ساز قهرمانان ایران

  2. علی می‌گه:

    من اگه بودم از گزینه های زیر استفاده می کردم:
    ۱- اسدلله قائمی بافقی
    ۲- دکتر برخورداری
    ۳- میرزمانی بافقی (رئیس انجمن موسیقی ایران فعلی)
    ۴- مهندس دهستانی
    ۵- دکتر یاراحمدی
    ۶- صباغیان
    ۷- ۶ اردیبهشت

    تراب زاده و ….

  3. رنجبر بافقي می‌گه:

    سلام
    الهی سینه ای ده اتش افروز
    در ان سیبنه دلی وان دل همه سوز
    شهر بافق دارای افراد زبده ونخبه می با شد که گمنام مانده اند مثل دکتر صدر بافقی
    میرغنیزاده بافقی
    برادران برخوردای بافقی
    ودیگر افرادبا تحصیلات عالی
    که بر مردم ومسوولین لازم است نام ایشان را زنده کنند تا الگوی خوبی برای جوانان عزیز شهربافق باشند
    مجسمه وحشی بافقی در پارک ملت تهران موجود است اما در پارک اهنشهر بافق چطور؟