دوشنبه ۴ام بهمن ۱۳۹۵ ۰۴:۵۱:۰۴ بعد از ظهر

با چه سلاحی به مبارزه تنبلی برویم؟

کد خبر: 26211
تعداد بازدیدکننده: 122
تاریخ: ۰۹ شهریور ۱۳۹۲

یکی از کارهایی که در آموزه‌های دینی از آن نهی شده، کسالت و تنبلی است و ائمه (ع) از این خصلت نکوهیده به خداوند پناه می‌بردند.

به گزارش سرویس دین و اندیشه خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، در روایات متعددی از ائمه معصومین بر دوری و پرهیز از تنبلی و تن‌پروری سفارش شده است و این صفت را شایسته یک انسان مومن ندانسته‌اند.

در احادیث و روایات اسلامی بر پرهیز از دو خصلت “بی‏‌حوصلگی و تنبلی” توصیه شده زیرا اگر کم‏ حوصله باشی بر حق شکیبایی نکنی و اگر سست و تنبل باشی حقّی را ادا نکنی.

پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد(ص) در تشریح نشانه‌های شخص تنبل می‌فرمایند: نشانه‌های شخص تنبل چهار چیز است: ۱- به قدری از خود سستی نشان می‌دهد که کارش به کوتاهی در کارها می‌کشد. ۲- آنچنان در کارها کوتاهی می‌کند که کارها را ضایع می‌نماید. ۳ – ضایع نمودن کارها، او را به گناه می‌کشد. ۴ از انجام وظیفه، دلتنگ می‌گردد۱″.

امام علی(ع) نیز به تأخیر افکندن کار را از نشانه‌های تنبلی می‌دانند۲″.

 

ایشان همچنین درباره این‌که با چه سلاحی باید به مبارزه تنبلی برویم؟ می‌فرمایند: ” با عزم و اراده، به مبارزه سستی بروید۳″.

 

امام علی(ع) همچنین فرمودند: ” مؤمن به آنچه ماندنی است راغب است و از آنچه رفتنی است رویگردان … از تنبلی به دور است و پیوسته سرزنده و کوشاست۴″.

 

منابع روایات:

 

۱- امالی صدوق، ص ۶۳۶ / حکمت‏نامه جوان: ص ۲۶۴

 

۲- غررالحکم: ۴۴۷۱ منتخب میزان الحکمه: ۴۹۲

 

۳- غررالحکم: ۵۹۲۷ منتخب میزان الحکمه: ۴۹۲

 

۴- بحارالأنوار: ۷۸ / ۲۶ / ۹۲ منتخب میزان الحکمه: ۴۹۲