جمعه ۵ام خرداد ۱۳۹۶ ۰۴:۲۳:۵۰ بعد از ظهر

نمک خوردیم نمکدان نشکنیم

کد خبر: 26385
تعداد بازدیدکننده: 123
تاریخ: ۱۱ شهریور ۱۳۹۲

dada

بی شک مردم فهیم هر شهر و کشوری می دانند جوانان مخصوصا جوانان تحصیل کرده سرمایه ی انسانی و معنوی یک شهر و کشور هستند و اگر کشوری منابع عظیم خدادادی داشته باشد ولی جوانان تحصیل کرده و پای کار نداشته باشد یا مردم این کشور در فقر بسر می برند یا بیگانگان سرمایه های آنان در روز روشن به یغما می برند نمی خواهد فکر خود را مشغول کنید و دچار خود مشغولی گردید همین کشور همسایه شرقی ما، افغانستان که یکی از کشورهای غنی در زمینه معادن و کشاورزی هست و دره ی پنچ شیر می تواند غذای بیشتربرادران ما را در این کشور تامین کند ولی به خاطر نداشتن جوانان تحصیل کرده امروز شاهد هستیم اکثریت مردم این کشور غنی آواره و فقیر هستند  و بر عکس اگر کشوری سرمایه معدنی و خدادادی نداشته باشد ولی نیروهای جوان و تحصیل کرده اش دلشان برای کشور شان بسوزد علیرغم نداشتن منابع معدنی می توان کشوری پیشرفته و مطرح در دنیا داشت مگر بر کسی پوشیده است که کشور ژاپن کمترین زمین را دارد زمین کشاورزی که هیچ ، مردمش برای زندگی کردن و داشتن حداقل سرپناه با کمبود شدید زمین مواجه هستند کشور ژاپن نفت ندارد منابع سنگ آهن ندارد ولی به مدد تلاش جوانانش امروز از غول های اقتصادی جهان و دارای ثبات اقتصادی بالایی است بگذریم اینها را  نوشتم که غصه های خودم را کم کنم شما که اینها را بهتر از من می دانید همه هدفم از تحریر این سطور این بود  بافقی هایی که مدعی هستند لشکریانشان فتح الفتوح کرده اند شّر  اشرار را از سرِیزدی ها کم کردند و مردم کرمان و کوهبنان را نجات دادند چرا خودشان سیر قهقرایی طی کردند؟ کجایند نواده گان آن مردان شجاع و خط شکن عصر عبدالرضاخان   بافقی ؟ کجایند فرزندان شیخ محمد تقی بافقی که یک تنه در مقابل رضا خان قلدُر ایستاد ؟ یا تاریخ نویسان بلوف کردند یا فرزندان این مردانِ بزرگ  الان به خواب رفته اند بارها شاهد بودم که بچه های بافق با چه شور و شوقی به گذشته خود می بالند ولی دوستان بافقی به قول شاعر بیکار و شیرین سُخن ( گیرم پدر تو بود فاضل ** از فضل پدر تو را چه حاصل ) گیرم که عبدالرضا خان بافقی جد اعلای شما همسنگرو همسفره ی  نادر شاه افشار بوده گیرم که پدران شما افسران و سربازان شاه اسماعیل صفوی در جنگ چالدران بودند آنان در عصر و زمان خود افتخار استان یزد بود ند آیا  شما در عصر و زمانه ی خود افتخاری برای استان که نه برای شهرستان خود بودید ؟ یا با سرمایه ی این مردم محروم تحصیل کردید و به محض فراغت از تحصیل فرار را بر قرارترجیح دادید و به امید یافتن زن و زندگی بهتر به همین محرومین پشت کردید و شاید پسوند با فقی را از فامیل خودتان حذف کردید ودر شهرهای خوش آب و هوا لم داده دلی به حال مردم فلک زده بافق نمی سوزانید بیایید برگردیم به خانه پدری و زادگاه مادری و به استواری نخلهای بی کارون سوگند بخوریم ودست در دست هم دهیم به مهر و مهین خویش را کنیم آباد و قریاد بزنیم دوباره می سازمت وطن اگر چه با خشت جان خویش *** ستون به سقفت می زنم اگر چه با استخوان خویش آقایان تحصیل کرده راستی کمی فکر کنید شما بچه ی همین کیش خیر آباد ، محله ی لَرد ، محله قلعه ، میانگاه هستید اگر دست ما را بگیرید چه قدر زود بافق آباد می شود اون موقع دیگر شرمنده وحشی بافقی ، شیخ بزرگ بافقی و عبدالرضا خان بافقی نمی شویم راست دست بوس کسانی هستیم که می توانستند بروند ولی مردانه موندند درود بر شرفشان اینک که کالای ناچیز خود را به بازار نقد اهل دانش عرضه می دارم چشم آن دارم که لغزشهای مرا به چشم بی اعتنایی ننگرند و از سرِ خطاهایی که کمتر نویسنده ای از دایره ی ابتلائش بیرون می ماند و طبعا حقیر را از آن گریزی نبوده است بگذرند و با گذاشتن کامنت و نظرات و با یاد آوری آنها از لطف و مکرمت خود سرافراز و سپاسگزارم فرمایند باشد که بی کینه و رنجش این صفحه را ترک نمائید

                                   قصه گوی غصه های شما

                                    عباس ابراهیمی خوسفی

Abbasebrahimi74@yahoo.com

۱۲ نظر

  1. میرسلیمانی بافقی می‌گه:

    جناب اقای ابراهیمی عزیز
    همیشه از تراوش قلم و غیرت ادبی شما به وجد می امدم ولی اینبار ناچارم نیش انتقاد تند وتیز و بعض کلمات زننده شما را جا خالی داده تا زخمیم نکند چرا که شاید یکی از آن مصادیق شما باشم!!!

    شعری که زبانزد ادم وعالم است چونان وحی نازل شده بر شاعری شیوا سخن از حرمت برخوردار است ونسبت دادن به “” شاعر بیکار؟؟؟”” سخن زننده و اسائه ادب است نازنین؟چرا چنین؟همانگونه که قلم شما هم حرمت دارد.
    بنده هم از بافق هجرت و در شهر دیگری ساکنم ولی فکر می کنید بدم می آید در شهرم بودم؟یا خود را گم کرده ام؟خدا را شکر نگاشته های کوچکم سر درونی را بازگو و رسوای دوستانم نموده است به نظر شما علت چیست؟

    یاد شعر مرحوم وحشی بافقی افتادم که پس از یادگیریها و دانش آموزی ها در کاشان و یزد و کرمان و….به زادگاهش باز میگردد.ده ماه یعنی ۳۰۰ روز در خانه اش هوای زادگاه را تنفس می کند ولی بجای اکسیژن از دود نامردمی و تنهایی و بی زبانی که چونان سلول انفرادی آزارش می دهد بافق را ترک و جلای وطن می کند.اگرچهفقط از بی هم زبانی می نالد وبس:
    بدان ده مجاور شدم ده ماه
    نپرسید حالم نه دشمن نه دوست!!!
    بیاد داشته باشیم ۳۰۰ سال بعد یکی از نوادگان او هم بنام مرحوم وکیلی متخلص به ناجی سالهای سال بین این مردم آمد وشد ونشست وبرخاست می نمود ولی نه او به کسی کاری داشت ونه کسی به او کاری؟؟؟؟در حالی که غزلیاتی که از آن مرحوم بجا مانده از غنی ترین غزلیات به سبک خراسانی است و اگر مردم انموقع بافق او را احترام وتکریم در خور می نمودند به این راحتی او را از صحنه تاریخ بافق از دست نمی دادیم؟؟
    جناب ابراهیمی بگذارید مثال عینی تری بزنم تا آخر خط را بخوانید :
    در انجمن شعر وادب یاس در بافق حدود ۳۰ نفر از شعرای معاصر بافقی (فقط آقایان)عضو بودند و متناوبا در جلسات شعر خوانی آن شرکت می کردند.در ختم یکی از اعضای انجمن دو تن از تمام این عزیزان شرکت نمودند!!!بماند که چندین سال قبل که بنده بافق بودم و دوستان شاعر احترامی برایم قیل بودند و همه این دوستان مرتبا در جلسات حضور داشتند در مجلس فوت مادر اینجانب هم سه نفرشان آمدند!!!
    بگذریم بنده با تمام نامهربانی ها هیچ وقت از بافق غافل نبوده ونیستم ودر بزرگترین سامانه های تاریخی وادبی اینترنتی کشور هم با پسوند بافقی و با افتخار تمام حضور دارم و پی همه عوارضش را هم به تن مالیده ام ولی مد نظرتان باشد که همه چنین آستانه تحملی ندارند و همه از روی بی تعصبی به شهرشان یا کم اهمیتی به زادگاهشان از بافق نرفته یا جایی غیر آنرا وطن قرار داده اند.
    “”مردانه بودن”” همیشه در آنجا ماندن نیست نازنین این چنین کلمات زشت وزننده ای را برای دوستانی که خارج از بافق بوده و به غیر از بنده افتخار آفرین گوشه گوشه ایرانند نسیم خوشایندی در پی ندارد.
    آنان که مانده اند چه کرده اند؟چند نفرشان به بافق و مردم شریفش مردی کردند؟یادتان باشدآنهایی که در بافقند و در چادرملو و چاه گز و آریز و دی نوزده وگمرک و فولاد نامردی کردند هنوز هم در بافقند آیاچشمانتان آنها را ندید یا چشمانتان را بسته اید؟آنها که تکه های بزرگی از بافق عزیز ازجمله زادگاه پر افتخار شما را برای مانده دو روزه بر صندلی زپرتی مدیریت به بیگانگان بخشیدند و نامشان را تاریخ بافق به خیانت جاودانه ساختند مگر ساکن خارج بافقند؟؟؟
    گاهی باید دید افق را در مطلبی که می نویسیم فراتراز فراتر نگاه داریم تا خلط مطلب نکنیم.

    واما در آخر از آنچه تاکنون نوشته اید و خوانده ام به غیرت بی مثال شما در بافق؛ به حمیت غرورآفرینتان در بافق؛به تاوک شرف و آزاد مردانگی شما وبه قلم سحر انگیز تان در زدودن تبعیضها و نابرابریهای اجتماعی ورسوا نمودن خائنین به مردم بافق هزاران وهزارن درود می فرستم و بدان مباهات می کنم.
    با احترم -سید محمد میرسلیمانی بافقی

  2. ناشناس می‌گه:

    احسنت. مرحبا. کاش گوش شنوایی باشد.

  3. جواد می‌گه:

    سلام متن شما واقعی و احساسی بود ولی تعجب میکنم یعنی هیچکس نظری نداده یا بافق فردا نظارات را درج نکرده است؟؟؟!!!
    همیشه ایگونه که شما گفته اید نیست
    متاسفانه مدیریت حاکم بر شهر به دلیل ناتوانی مدیریتی و فکری خود هرگز نتوانسته و نخواسته نخبگان را جذب کند.
    و متاسفانه آنها را دفع هم کرده و رانده است
    البته من نخبه نیستم ولی از این موضوع در بخش های مختلف مدیریتی شهر اطلاع واثق دارم
    خوب است بدانید امروز نهاد هایمهم تصمیم گیری در شهرفاقد هرگونه فرد بومی هستندو غریبه ها دارن برایشهرما تصمیمات مهم را میگیرند
    کمی فکرکنیدمیفهمیدکجاها را میگویم
    رسانه ها متاسفانه روشنگری چندانی نمکنند حتی شما بافق فردا…
    کامنت های خوانندگان را هم سانسور میکنی چون میترسی

  4. ساسان می‌گه:

    متاسفانه ما بافقیها هنوز یاد نگرفتیم همدیگر را تقویت کنیم
    و بیشتر همدیگر را تضعیف می کنیم که باعث شده نتوانیم در جایگاه واقعی خود باشیم
    هنوز سر ده& بن ده لرد و قلعه و میدون و محله …داریم

  5. ناشناس می‌گه:

    جناب ابراهیمی
    با سلام و تجدید احترام
    مدتی است در این فکرم که کدام شیرپاک خورده ای کلمه دارالشجاعه را سر زبان ما بافقی ها انداخت.در حالیکه شهر رقیب ما می کوشد تا به خودش یونان کوچک را ببندد. معتقدم از این شجاعت ها دیگی برای بافق گرم نمی شود. به علم و عالمان نیاز هست. متاعی که سخت ناپیدا شده است.

  6. ميرسليماني بافقي می‌گه:

    جناب شهریور عزیز
    اتفاقا شیرپاک خورده ترین فرد یعنی تاریخ که چونان آیینه تمام نما وبی غرض وبی شیله و پیله هر چه را ببیند منعکس می کند بافق پر آوازه را دارالشجاعه نام نهاده است وهنوز هم آن خون در رگ مردان وزنان بافقی جاری وساری است و چشمه ای آز آن در اردیبهشت دوسال قبل نمایان شد ولی چه کنیم که بی راهبریم؟؟/

  7. همشهري می‌گه:

    تمام شهر های ایران دارن برای رشد و توسعه بصورت هدفمند کار میکنن ولی متاسفانه ما بافقی ها چسبیدیم به القابی مثل دارالشجاعه و غیره . آیا با افتخار کردن به این القاب خودساخته کاری درست میشه . بخدا اگر صد هزار بار دیگر به خودمان لقب شجاع و عابد و زاده و طیبه و غیره بدهیم سنگ از روی سنگ جابجا نمیشه . برید ببینید در شهر های دیگر دارن چه کارهای اصولی میکنند . بخدا مرغ همسایه ما از غاز هم گذشته ولی جوجه بافقی ها هنوز از تخم در نیامده .

    والسلام .

  8. بچه بافقي می‌گه:

    چند وقت پیش سفری داشتم به شمال کشور . باور کنید روستا هایی رو دیدم که جمعیتش به صد نفر نمیرسید ولی گاز داشتن ، شبکه دیجیتال داشتن ، تمام کوچه ها و معابرشان آسفالت بود ، در تمام کوچه ها سطل های زباله بسیار شکیل وجود داشت ، دو طرف بلوار ها در روستا ( تاکید میکنم در روستا ) تماما گل کاری شده و بسیار زیبا بود . اونوقت بود که به یاد بافق خودمون افتادم و بسیار متاسف شدم که چرا باید روستا های استان های دیگر از شهرستان بافق بهتر باشد .
    واقعا تا کی میخواهیم به چیز هایی افتخار کنیم که سودی برای ما ندارد . کمی به خودمان بیاییم و شهرمان را بسازیم .

  9. امیر می‌گه:

    سلام،واقعا” که اسامی والقاب برای ما کاری انجام نمی دهند بلکه غیرت وهمت وتلاش واستفاده از راههایی که برای پیشرفت لازم است می تواند ما را سرافراز کند وبه قول احمدشاملو(دوستش می دارم چراکه می شناسمش،به دوستی ویگانگی. شهر همه تنهایی است . هنگامی که دستان مهربانش را به دست می گیرم تنهایی غم انگیزش را درمی یابم .اندوهش غروبی دلگیر است درغربت وتنهایی .همچنان که شادیش طلوع همه آفتاب هاست.)

  10. گل محمد می‌گه:

    ممنون آقای ابراهیمی عالی بود حرف دل مارا زدیذ

  11. جاده خاکی می‌گه:

    سلام وخسته نباشید
    هم اقای ابراهیمی وهم اقای میرسلیمانی مطالب هر دو بزرگوار درست وقشنگ بود وجای تامل دارد .هم در بافق به روشنفکراش کم توجهی شده وهم عده ای از انان به شهرشون بی توجه

  12. fayeze می‌گه:

    به عمل کار برآید به سخنرانی نیست.
    بیشتر ما انسان ها عادت کرده ایم که انتقاد کنیم ولی هیچ وقت پیشنهاد نمی کنیم. مطلب آقای ابراهیمی و نظرات بسیار جالب بودند و هر خواننده ای را جلب می کند که تا انتهای مطلب برود ولی واقعا بیاید دست در دست هم دهیم به مهر میهن خویش را کنیم آباد