چهارشنبه ۳ام خرداد ۱۳۹۶ ۰۸:۴۷:۰۵ قبل از ظهر

با خود می اندیشم…

کد خبر: 29522
تعداد بازدیدکننده: 115
تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۹۲

با خود میاندیشیدم چه شده است که آنان که روزی یارای نگاه کردن بربلندای عظمت ایران را نداشتند امروز برایش خط و نشان می کشند ؟ چه شده است که آن کودک حقیر تاریخ برایش خنجر تیز می کند و آن پست اشغالگر به خود اجازه می دهد که به او توهین کند ؟ مگر چه گرهی بر کار است که زمانه این چنین رقم خورده است ؟

کوله بار سوالاتم را به منزل پیر خرد می برم تا شاید پاسخی در آن قرار دهد ؟ آن پیر با لبانی خندان و چهره ای آکنده از حکمت دستانم را می گیرد و مرا سوار بر مرکب بصیرت می کند تا حقایقی را نشانم دهد . مرا در جایی می برد که می بینم چگونه مردمانش از روی فقر حاضرند هر کار خوب و بدی انجام دهند تا حسرت سفره های رنگین بر دلشان نماند و تا وسعت خانه هایشان همین اندازه نماند .

می بینم که چگونه ثروتمندان برای تزویر هزاران هزار ، خرج می کنند تا تحسین شوند حال آنکه همسایه هایشان همان شب از گرسنگی خواب نمی روند . می بینم که چگونه در مراسم ها غذاهایی رنگین شکم عده ای اندک و خاص را سیر می کند اما دختری به علت فقر پدرش ، دریغ از یک جهیزیه ی ساده و شرمنده از مردم و گاه مردم نیز چه … می بینم کودکی داغ بی پدری می کشد دریغ از یک دست نوازش بر سرش و گاه حتی دیگران با تحقیر بی پدری اش دردی عمیق بر کوه غمش می افزایند . می بینم که چگونه عده ای صاحب قدرت برای حفظ خود دیگران را کوچک می کنند و هرچه بد است تقدیم رقیب خویش می کنند تا بلکه با ضرر حریف خود را بالا ببرند . می بینم که چگونه عده ای بالا دست ، دست درازی می کنند و آنچه حق دیگران است را حق خود می کنند و غافل از این که فردا چه خواهد شد .

آنقدر می بینم و دلم می شکند که به پیر خرد می گویم بس است رهایم کن بازگردم که دیگر امانم بریده . او بلند بلند می خندد و می گوید امان از دل نازک تو و مرا به همان خانه می برد و ناگهان ناپدید می گردد و گویی همه ی اینها یک خواب بود که چه آسان گذشت .

اما کاش برای آنان که رنج و اندوه دارند نیز این چنین آسان می گذشت . باز به یاد می آورم صحنه ها را و باز دلم می گیرد که چه آسان دیگران همین حالا کنار گوش ما در سختی قرار دارند و ما به جای همبستگی برای حل مشکلات آنها ، فقط به جان هم می افتیم و بر سر مسائل بیهوده به آبروی یکدیگر چنگ می زنیم . آیا این بحث ها و جدال ها و حلوا حلوا ها و فردا ها برای آن پدر کارگری که با حقوق ششصد هزار تومان باید برای کودک مبتلا به ام اس خود داروی یک میلیون تومان بخرد هیچ فایده ای دارد ؟

نویسنده:سرو

۸ نظر

  1. اینجوریاس می‌گه:

    وای من احساسی شدم
    به خدا نگین قلبم مثه گنجیشکه
    یهویی دیدین از غم ترکید
    ۱۲۰میلیون تومان میره تو پاچتون (بابت دیه)

  2. رحیمی می‌گه:

    اینارو بگین آقای سمتی بخونن

  3. علی می‌گه:

    تو شرکت ما هم همینه پیمانکار و تبدیل وضعییت و رسمی در کنار هم کار می کنند اما سر برج موقع حقوق گرفتن که میشود…

  4. یاس می‌گه:

    اقای رحیمی چه ربطی داره نظری بلد نیستی نظر نده

    • دوست می‌گه:

      منظور آقای رحیمی این بوده که به اون قسمتش که به جون هم می پریم توجه کنند همچنین اون قسمت که سعی می کنیم با خرد کردن حریف خود را بالا ببریم

  5. soheil8 می‌گه:

    زیبا بود

  6. رضا می‌گه:

    سلام هرچه می خواهد دل تنگت بگو کو گوش شنوا

  7. مهدی می‌گه:

    واقعاخودت عمل میکنی یاازسرعادت مثل قشرخاصی فقط نصیحت میکنی؟