دوشنبه ۱ام خرداد ۱۳۹۶ ۱۰:۲۵:۱۲ بعد از ظهر

سیمین بهبهانی هم به ابدیت پیوست

کد خبر: 47216
تعداد بازدیدکننده: 138
تاریخ: ۳۰ مرداد ۱۳۹۳

به گزارش بافق فردا

به نقل از تدبیر و امید

پیکر سیمین بهبهانی صبح فردا جمعه از مقابل تالار وحدت به سمت بهشت زهرا(س) تهران تشییع می‌شود.

علی بهبهانی، فرزند سیمین بهبهانی با اعلام این خبر به ایسنا، گفت:پیکر مادرم صبح جمعه(۳۱ مردادماه) از مقابل تالار وحدت تشییع می‌شود و در مقبره خانوادگی ما در بهشت زهرا(س) به خاک سپرده خواهد شد.

او با تأکید بر اینکه برگزارکننده این مراسم خانواده سیمین بهبهانی است،درباره خواسته این شاعر مبنی بر خاکسپاری در جوار همسر و نوه‌اش در امامزاده طاهر کرج گفت: متأسفانه اجازه این کار صادر نشد و از این موضوع ممانعت شد.

سیمین بهبهانی بامداد سه‌شنبه، ۲۸ مردادماه در سن ۸۷ سالگی بر اثر ایست قلبی و تنفسی در بیمارستان پارس تهران درگذشت.

او زاده‌ ۲۸ تیرماه سال ۱۳۰۶ در تهران، به خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های تازه به «نیمای غزل» معروف است.

سیمین خلیلی معروف به «سیمین بهبهانی» فرزند عباس خلیلی (شاعر، نویسنده و مدیر روزنامه اقدام) بود. او ابتدا با حسن بهبهانی ازدواج کرد و به نام خانوادگی همسر خود شناخته شد ولی پس از او با منوچهر کوشیار ازدواج کرد.

سیمین که در سال ۱۳۳۷ وارد دانشکده حقوق شد، سال‌ها در آموزش و پرورش با سمت دبیری کار کرد.

«سه‌تار شکسته»، «جای پا»، «چلچراغ»، «مرمر»، «رستاخیز»، «خطی ز سرعت و از آتش»، «دشت ارژن»، « گزینه اشعار»، «آن مرد، مرد همراهم»، «کاغذین‌جامه»، «کولی و نامه و عشق»، «عاشق‌تر از همیشه بخوان»، « شاعران امروز فرانسه»، «با قلب خود چه خریدم؟»، «یک دریچه آزادی»، «مجموعه اشعار» و «یکی مثلا این‌که» از جمله کتاب‌های منتشرشده توسط این شاعرند

۴ نظر

  1. بافقی می‌گه:

    روحش شاد باد
    دو شعر زیبا از سیمین بهبهانی :
    دوباره می سازمت وطن
    دوباره می سازمت وطن!
    اگر چه با خشت جان خویش
    ستون به سقف تو می زنم،
    اگر چه با استخوان خویش
    دوباره می بویم از تو گُل،
    به میل نسل جوان تو
    دوباره می شویم از تو خون،
    به سیل اشک روان خویش
    دوباره، یک روز آشنا،
    سیاهی از خانه میرود
    به شعر خود رنگ می زنم،
    ز آبی آسمان خویش
    اگر چه صد ساله مرده ام،
    به گور خود خواهم ایستاد
    که بردَرَم قلب اهرمن،
    ز نعره ی آنچنان خویش
    کسی که « عظم رمیم» را
    دوباره انشا کند به لطف
    چو کوه می بخشدم شکوه ،
    به عرصه ی امتحان خویش
    اگر چه پیرم ولی هنوز،
    مجال تعلیم اگر بُوَد
    جوانی آغاز می کنم
    کنار نوباوگان خویش
    حدیث حب الوطن ز شوق
    بدان روش ساز می کنم
    که جان شود هر کلام دل،
    چو برگشایم دهان خویش
    هنوز در سینه آتشی،
    بجاست کز تاب شعله اش
    گمان ندارم به کاهشی،
    ز گرمی دمان خویش
    دوباره می بخشی ام توان،
    اگر چه شعرم به خون نشست
    دوباره می سازمت به جان،
    اگر چه بیش از توان خویش
    منبع : http://khabarfarsi.com/ext/10235401
    ۷

  2. بافقی می‌گه:

    شعر سیمین بهبهانی درباره ی کورش بزرگ را حذف کردید
    این کورش ستیزی از کجا بر می خیزد!!!!!!!!!!!

  3. ایلیا می‌گه:

    روحش شاد که درردیف بزرگان ادب فارسی ماندگارشد