پنج شنبه ۳ام فروردین ۱۳۹۶ ۰۵:۰۵:۴۲ بعد از ظهر

حاتم طائی شدن آسان بود

کد خبر: 49278
تعداد بازدیدکننده: 183
تاریخ: ۲۱ مهر ۱۳۹۳

999-300x215
خرج که از کیسه مهمان بود                         حاتم طائی شدن آسان بود
سوالی که مدت ها ذهنم را به خود مشغول ساخته این است که چرا میزان کارکرد هر مدیر یا مسئول در کشور ما با ترازوی افتتاح  پروژ های عمرانی سنجیده می شود.
شاید این سنگ محک, مسئولان را وا می دارد که برای  عقب نماندن از قافله, لیست بلندبالایی از کارهای انجام شده ویا در حال اقدام را فراهم کنند وهمواره آن را در جیب مبارک یا حافظه خود بسپارند تا به محض این که از آن ها در مورد عملکردشان سوال شد مانند یک برگ برنده از جیب خود در بیاورند و به رخ حریفان بکشند که بله مثلا ما هزار یا ده هزار پروژه افتتاح کردیم یا کلنگ فلان مرکز اداری و خدماتی را بر زمین زدیم و قس علی هذا.
جالب تر این جاست که عده ای از مسئولان برای این که لیستشان پر تر و بلند بالا تر باشد از  عناوین قلمبه سلمبه برای کارهای کوچک استفاده می کنند  که هدف سیاه کردن کاغذ و صدالبته خلق الله است.هرچند که در عالم سیاست, استفاده ازاعداد و ارقام و آماردادن بیشتر به یک بازی تبدیل شده است و هر مسئولی فقط در صددارائه آمارهایی است که حاکی از خدمات فراوان وارزنده وی باشدکه همواره این آمارها با واقعیات جامعه فرسنگ ها فاصله دارد.
اگر این کارها در حیطه وظایف آن ها بوده و باید آن را انجام می دادند پس دیگر چه نیازی در بوق وکرنا کردن است .هم چنین پول و هزینه آن هم که از جیب مبارک نیست و از خزانه دولت  پرداخت می شود .
 بی شک هر سازمان و ارگانی که دسترسی به منابع مالی بیشتری  داشته باشد؛ بیشتر می تواند جود وکرم خود را به رخ بکشاندو از همه مهم تر هر فرد دیگری هم که در این مسند قرار بگیردهمین کارها را می تواند انجام دهد.
به عنوان مثال مدیر یک مدرسه خاص و نمونه را با مدیر یک مدرسه عادی مقایسه کنید همیشه از زحمات بی شائبه و شبانه روزی  مدیران مدارس خاص تقدیر به عمل می آید در حالی که هیچ وقت از مدیر یک مدرسه عادی که به مراتب کارش سخت تر است تقدیر نمی شود چون ملاک تقدیر, موفقیت دانش آموزان در کسب رتبه های  علمی می باشد.
سوال اینجاست وقتی ما تمام دانش آموزان نخبه و عالی را در یک مدرسه جمع کنیم چه اتفاقی باید بیفتد؛ بی شک رتبه های عالی را کسب می کنند و وقتی تمام دانش آموزان متوسط و ضعیف را در مدرسه عادی جمع کنیم ,هیچ اتفاقی نمی افتد.پس موفقیت دانش آموزان بیشتر از آن که نتیجه  تدابیر داهیانه و هوشمندانه مدیر باشد درگرو تلاش خود دانش آموزان است هرچند که هیچ کس منکر زحمات مدیران مدارس خاص نیست.
  مغلطه ای که امرزه باب شده  این است مسئولی که می خورد ومی برد ولی کار می کند بهتر از مسئولیست که می خورد ومی برد ولی کار نمی کند.آیا این مغلطه راه را برای خوردن وبردن عده ای از مسئولان باز نمی کند؟چه اتفاقی افتاده است که بعد از سپری شدن دولت عدالت  محوراین همه پرونده ریز و درشت مثل قارچ از زمین  دولت پاک سر برآورده است از پرونده های اختلاس میلیاردی بگیر تا پرونده های بورسیه های غیر قانونی و دکترهای قلابی.
 بدانیم که محبوبیت افراد با گذشت زمان مشخص می شود علی الخصوص مدیران وسیاستمداران که ما حصل کارشان سال ها بعد مشخص می شود نه در زمانی که زمام قدرت را در دست گرفتند چون وقتی قدرت دارند همه چیز را عالی و خوب جلوه می دهند و دهان منتقدان را می بندند تا پته آن ها را رو ی آب نریزند.
از طرف دیگر اگر مسئولی کارهای خود را باهدف خدانمایی انجام دهد نه خود نمایی مطمئنا ماندگار و جاودان خواهدشد و نیازی به تبلیغ نیست چون تبلیغات و بزرگ نمایی در جایی اتفاق می افتد که ما هدفی جز خدانمایی داشته باشیم وگرنه مردم فهیم هستندومی فهمند که چه کسی برای رضای خدا کار می کند و چه کسی برای حفظ پست ومقام وعوام فریبی.
آخر آدم زاده ای ای ناخلف                   چندمی دانی توپستی راشرف
مرتورا سیلی و دشنام شهان                     بهتر آید از ثنای گمرهان
دکتر حسین ارجمند

۲ نظر

  1. مهدی می‌گه:

    مردم خوب می فهمند ولی عده ای نمی فهمند که مردم می فهمند.

  2. پ می‌گه:

    گل گفتی دکتر جان . حیف که شمای دکتر و من پیر و چند تا افتاب و سرما دیده .درد حسکرده مزه درد را میدونن . به خدا قسم نخورم بهتره .در مدارس خاص شاهد و غیر انتفاعی و نمونه تره هم خورد نمیکنن که هیچ بلکه دلبند من و شما را درگیر فشار های روحی و عصبی نیز میکنند .در دبستان با تشریفات اضافه و چاپ کار در خانه و پرینت های رنگی . که پدران و مادران و عوام فکر میکنند چقدر آموزگاران این مجمو عه ها تلاش زیادی دارند . در حالیکه کار با دانش آموز در کلاس ها و تا ساعت ۳ بعد از ظهر طفل ۹ ساله گرسنه و تشنه با چه اموزه ای به خانه می آید . و در راهنمایی و دبیرستان با اشکال دیگر . هر چند بنده تفاوت های خاصی اعم از کت و شلوار شیک و کاغذ بازی و بروکراسی های زیبا و مستند سازی ها و جلوه های ویژه سمعی و بصری این مدارس را دیده ام و فرزندانم سالها در این مدارس درس خوانده اند . ولی امروز به نوه های خود توصیه می کنم هرگز چنین نکنند .فرزندان من فوق لیسانس و دکتر شدند ولی نه به فیمت رفتن شاهد و نمونه بلکه به قیمت تلاش و پشتکار خو دشان . مدارسی پر صدا چونان طبل .امــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا تو خالی بنال بلبل مستان . که ناز نفست دکتر