سه شنبه ۵ام بهمن ۱۳۹۵ ۱۰:۳۹:۱۷ قبل از ظهر

لقمه ای از خوان کریمانه امام حسن مجتبی(ع)

کد خبر: 59999
تعداد بازدیدکننده: 94
تاریخ: ۱۱ تیر ۱۳۹۴

روزی امام حسن علیه‏ السلام برای عمره به سوی مکّه عظیمت کردند. در این سفر، فرزند زبیر ایشان را همراهی می‏کرد. در طول مسیر، در مکانی، زیر یک درخت خرمای خشکیده به استراحت پرداختند. ابن زبیر به امام علیه‏ السلام عرض کرد: (لَوْ کانَ فی هذَا النَّخْلِ رُطَبٌ أَکَلْناهُ، ای کاش این درخت، خرمای تازه داشت و از آن می‏خوردیم.) امام علیه‏ السلام فرمودند: (أَوَ أَنْتَ تَشْتَهِی الرُّطَبَ)آیا تو به خرمای تازه اشتهایی داری؟ او گفت: آری. امام حسن علیه‏ السلام سر را به سوی آسمان بلند نمودند و دعایی خواندند. در این هنگام درخت، سبز شد و پر از برگ گردید و دارای خرمای فراوانی شد و یاران ایشان از آن درخت بالا رفتند و خرمای زیادی چیدند
………………..
از جابر بن عبدالله انصاری مستندا نقل شده که میگوید: به همراه حسن بن علی علیهما السلام در مسجد النبی(ص) بودم، پس از او خواستیم که معجزه ای به من نشان دهد، که در بین دوستان حضرت نقل کنیم، پس دیدم که حضرت پای مبارک خود را به زمین زد، و از زمین دریاهای عظیمی ظاهر شد، که کشتیهای عظیمی در آن در حال رفت و آمد بودند. سپس حضرت از ماهیان آن دریا برای من خارج کرد، و آنرا به من عطاء کرد. پس من به پسرم محمد گفتم: آنرا به منزل ببر ، پس او ماهی ها را به منزل برد، و ما سه روز از آن ماهی ها تناول میکردیم.

منبع:مدینه المعاجز.چاپ قدیم.ص۲۰۷٫
مناقب ابن شهرآشوب جلد۳ صفحه۱۷۳
[۲۰۱۵/۷/۱، ۲۱:۰۱] دلائل الإمامه ص۱۶۹، نوادر المعجزات ص۱۰۳، مدینه المعاجز ج۳