پنج شنبه ۴ام خرداد ۱۳۹۶ ۰۹:۲۰:۲۱ بعد از ظهر

مظلومیت فرهنگ

کد خبر: 17232
تعداد بازدیدکننده: 141
تاریخ: ۲۸ اسفند ۱۳۹۱

۱-با هزار بدبختی بلیط قطار برای بافق گیرم آمد. مثل همیشه نیم ساعت زود تر به سمت راه آهن حرکت کردم. وقتی به ایستگاه رسیدم قطار در حال راه افتادن بود به هر زحمتی که بود خود را به آن رساندم بعد از چک کردن بلیط سوار قطار شده به  سمت کوپه حرکت کردم. وارد که شدم دو پیرمرد و پیرزن در کوپه بودند. خیلی خسته بودم تازه امتحانات تمام شده بود، نمی دانم بعد از ۱۲ امتحان در ۷ روز برای کسی رمق هم می ماند یا نه. تا قطار بخواهد حرکت کند پایین کنار دو پیرمرد نشستم. چشمانشان همان معصومیت تمام مردم دیار مرا داشت و همان دستان پینه بسته را. کمی که گذشت یکی از آن دو پیر مرد از من سوالی کرد تا باب سخن را آغاز کند. من هم با اینکه خسته بودم اما شیرینی سخنان همشهریانم برایم مهمتر بود آنهم بعد از حدود سه ماه دوری از دیار. سر صحبت که باز شد از دلیل مسافرتش گفت از اینکه پسری دارد که شاگرد ممتاز بوده و در بهترین دانشگاه تهران قبول شده از اینکه بعد از گرفتن مدرک کارشناسی به سمت شهر بازگشته تا با هزار امید شاید بتواند خدمتی به این مردم سخت کوش کند. اما…

می گفت “بعد از حدود سه ماه تمام رفتارش تغییر کرده بود دیگر آن پسر قبلی نبود شبها دیر می آمد و به بهانه ای دعوا راه می انداخت گفتیم شاید زن می خواهد. برایش به خواستگاری رفتیم و دختری نجیب و خوب برایش انتخاب کردیم. اما بعد از ادواج هم خوب نشد. صبح تا شب که سر کار بود شب تا صبح هم در پاتوقی سر میکرد. دیگر فهمیده بودم معتاد شده. زن بیچاره هم مظلوم تر از آن بود که بخواهد حرفی بزند و کتک ها را به جان می خرید تا آبرویش حفظ شود بعد از مدتی کوتاه یک شب دوستانش با من تماس گرفتند که حالش بد شده و به بیمارستان رفته اند. سراسیمه به سمت بیمارستان رفتم. حالش خیلی بد بود نمی توانست چیزی بگوید هیچ چیز هم نمی شنوید. به کما رفته بود. دکتر های بافق و یزد جوابش کردند ما هم تهران آوردیمش تا شاید فرجی بشود اما دکتر ها می گویند امیدی نیست.” از گوشه های چشمش قطره های اشک معلوم بود. بغض امانش را بریده بود. مادرش دیگر نتوانست جلوی خودش را بگیرد و بلند بلند گریه می کرد و می گفت پسر دسته گلم چرا به این روز افتاد.

۲- هر دفعه که به بافق می آیم جوانان زیادی را می بینم که دغدغه های انقلابی دارند و از شرایط فرهنگی شهر می نالند. از مسئولین گله و شکایت دارند و آنها را سبب از بین رفتن فرهنگ غنی مردم و جوانان شهر می دانند. اما دریغ از حرکتی. هردفعه بد تر از قبل و گلایه ها بیشتر. شاید هم حق دارند، در شهری که مسئولین آن هیچ مشکل فرهنگی را قبول نمی کنند مگر می توان کار فرهنگی و اعتقادی کرد….

۳- چند وقتی بود که دورادور با مراکز فرهنگی دولتی و غیر دولتی شهر در ارتباط بودم و با آ«ها همکاری داشتم. برای مناسبت های نختلف محصولات فرهنگی در اختیارشان می گذاشتیم.- حالا بماند که برخی برای دریافت محصولات منت هم سر بنده حقیر می گذاشتند و یا مثل آن اداره که وظیفه اش تبلیغ است حاضر به همکاری نمی شدند- رکود و تنبلی و بی برنامگی از سر و روی این مراکز می ریخت. مراکزی که در بهترین شرایط چند روز آن هم در مناسبت های مذهبی به کارهای سطحی می پرداختند. مسئولینی که علاوه بر نداشتن نقشه راه برای توجیه کم کاری صورت مسئله را محو می کردند و دلسوزان را به سیاه نمایی متهم می کردند.دید سطحی این دوستان سببی برای دین گریزی جوانان شد، البته از دین آنها. مسئولینی که به جای پرداختن به مسائل عمیق و ریشه یابی ها با سطحی دیدن آن ظلم ها کردند.

 خانه از پای بست ویران است        خواجه در فکر نقش ایوان است

 چه پول هایی از بیت المال و جیب مردم که با بد سلیقگی دوستان حرام نشد(چه مؤسسات دولتی چه غیر دولتی)، چه جوان هایی که به سبب خواب زمستانی دوستان پرپر نشدند. آیا کسی نباید پاسخگو باشد. آیا جواب در مقابل امام زمان خود داریم. به خودمان بیاییم….

۴- از طرف یکی از مؤسسه های فرهنگی دعوت به همکاری شدم. خیلی خوشحال بودم که بالاخره جایی پیدا شد تا کمی برای اعتلای فرهنگی شهر کاری کنم. در جلسات ابتدایی همه عزم کرده بودند تا سنگ های بزرگی را بزنند. حتی به برنامه های سبک و کوته مدت راضی نبودند… چند هفته گذشت…اختلاف شد…تنبلی بود…از هم پاشید…هیچ اتفاقی نیفتاد…هیچ برنامه ای اجرا نشد. این تنها یک کار تشکیلاتی از هزاران کار فرهنگی شکست خورده بود که در بافق نظاره کردم. عدم نگاه جامع، محله محوری به جای نگاه انسان دوستانه و اسلامی، خود خواهی ها و منیتها از دلایل عدم اجرای کار تشکیلاتی و فرهنگی در شهرمان است.

۵- در آخر جوانان انقلابی و پرشور شهر توجه داشته باشند که باید در این میدان جلودار بوده و با اتحاد، پرهیز از برخی سیاست بازی ها، عدم موازی کاری، نگاه اسلام محور و برنامه ریزی واقع نگرانه بدون توجه به مانع تراشی ها و کارشکنی های برخی مسئولین عزم به رفع تهاجمات فرهنگی از شهر کنند. همانگونه که جوانان توانستند در جنگ تحمیلی از سرزمین خود دفاع نمایند امروز هم می توانند از مرزهای اعتقادی و فرهنگی اسلام دفاع نمایند.

سید محمد حسین ضیائی بافقی

۱۲ نظر

  1. soheil8 می‌گه:

    فرهنگ تنها واژه غریب در ایران اسلامی

  2. علی رضا می‌گه:

    مطلب؛ بسیار زیبا، غیورانه و شفاف بود و البته حاوی نکاتی کاملا صحیح/یک سخنرانی معمولی در یکی از مناسبت ها را شرکت کردم در سه طرف سالن ۳ پارچه و بنر با اسم سه اداره و ارگان برای خوشامدگویی بود و لابد نشان از همکاری این سه. شرم حضور، باعث شد نتوانم از این عزیزان سوال کنم سه تایی با هم چه کاری کردید که اینهمه ممنون خودتان هستید؛ لابد کیک و ساندیس و دعوت از این آقای سخنران را نقسیم کردید.

  3. جوان می‌گه:

    اما انتهای مطلب که گفتید؛ عزیزم اون جنگ بود و می شد به جوانان اعتماد کرد و سرنوشت یک کشور را بدستشان داد، اما عزیزم مسئولیت یک اداره که کار کوچکی نیست که به جوانی خام سپرده شود!!

  4. مهدی می‌گه:

    آقای ضیایی مطلب زیبا ودر خور توجهی بود امیدوارم با همت شما جوانان فهیم بتوانیم گامهای موثری جهت عمران شهرستان برداریم

  5. زبان دراز می‌گه:

    سلام.اقای ضیایی به قول شاعر «جانا سخن اززبان ما می گویی».همین که شما به عنوان یک جوان بافقی قلم رابرداشتی و این درد دل هایت را نوشتی مطمئن باش حرکت بزرگی انجام دادی .اگر تمام جوانان بافق به این نتیجه برسند که باید باسلاح علم و قلم مشکلات را مرتفع کننند مطمئنا پیروزی بزرگی نصیب ما خواهدشد.
    اشاره ای کردید به دین گریزی جوانان و این که شما را متهم به سیاه نمایی می کنند.این ها دردهایی است که ما سالیان سال بردوش خود حمل می کنیم.هرچند که عده ای از مسئولان همواره این ها راانکارکردند.
    فقط این رابدانید که هروقت شما را متهم به بدبینی و سیاه نمایی کردند بدانید که حرف شمادرست است و چون ان ها جوابی ندارند از این حربه استفاده می کنند.
    به امیدروزی که تمام جوانان بافق مانند امثال شما دغدغه های فرهنگی داشته باشندو از کنج عزلت بیرون بیایند و قلم رابردارند و شهرمان رااباد کنند.
    ی ا ح ق

  6. تحصیلکرده می‌گه:

    مطلب جالب و به جایی بود .واقعا باید برای فرهنگ بافق کاری کرد.علی الخصوص برای قشر تحصیلکرده که این همه زحمت می کشند ولی باید افرادی را تحمل کنند که چیزی بارشان نیست.ولی مطمئن باشید که عده ای از مسئولان در خواب زمستانی فرو رفتند و عده ای هم خود را به خواب زدند.وفقط به فکر منافع خود هستند.

  7. سعید می‌گه:

    تازمانی که از روستاهای ابرکوه و سخود (سخوید) و میبد و مهریز…برای ما رییس وارد می کنند و جوانان تحصیل کرده ما زیر دست جنین افرادی نحقیر می شوند همین آش است و همین کاسه /
    بقول خودتان ……خانه از پای بست ویران است …

  8. محمد رضا می‌گه:

    آقا سعید تمام این شهرستانها یک طرف اردکان هم یک طرف که نامی از آن نبردی

  9. بافقی می‌گه:

    سعید اقا .. وقتی همشهری خودمان مسولیت دانشگاه ازاد را قبول نمی کند . از سخود برامون رییس میفرستند تا خوب تحقیرمون کنند.

  10. منتقد می‌گه:

    با سلام
    آسید حسین
    دست مریزاد اینکه شما و دوستانتان نیز مثل جوانان دیروز درد بافق دارید قابل احترام است.
    اما فراموش نکنید که فرهنگ را مسئولین نمی سازند، فرهنگ همیشه از فرد، خانواده و سپس جامعه نقش می گیرد ولی متولیان و مسئولین می توانند تا حدی به آن جهت بدهند. بیایید از خودمان، خانواده امان و محله امان شروع کنیم، فرهنگ را متعلق به قشر مرفه ندانیم، بافقی جماعت فقیرش هم روح بلند دارد لذا قابلیت بالاست دست همه را می بوسد.

  11. حسن غصه خور می‌گه:

    سلام
    مطلب ارسالی شما را بادقت مطالعه کردم
    البته چیزجدیدی در آن نبود و البته با تاسف این دردکهنه را کجا دوا بود؟
    اینکه مشکل را به فرهنگ نسبت داده ایدشاید نسبت مناسبی نباشد چراکه دربروز یک معضل عوامل متعددی میتوانند نقش داشته باشند
    و صد البته برای حل آن هم باید تمام این عوامل را ریشه ای بررسی کرد
    اما تا یک عزم جدیو علمی و ملی دراین باره شکل نگیرد مطمن باشید دردی دوا نمیشود
    باز هم از مطلب شما و احساس خوب شما تشکر میکنم

  12. بی کله می‌گه:

    آقا سید تازه رسیدی جایی که ماها چندین سال قبل رسیدیم این که بعضی عزیزان تا مطلبی نگاشته می شود بحث مدیریت بومی و غیر بومی را مطرح می کنند باید گفت مشکل مدیریت بومی یا غیر بومی نیست مشکل جمود فکری است مسئولین فرهنگی شهرستان بافق (امام جمعه ، سازمان تبلیغات و ارشاد) همه بومی اند اما چرا از وضعیت فرهنگی باید نالید اگر پست ها به افراد توانا داده نشود مصیبت است چه بومی چه غیر بومی باید به جای دعوای بومی و غیر بومی که فرصتی برای کمکاری افراد را پدید می آورد که مشکلات را به دیگری نسبت دهند باید به قابلیت ها بها داد